Zaterdag 20 november was een belangrijke dag voor Act of Compassion, het dramateam van onze jeugdgroep. We zouden naar Tiel gaan om daar de plaatselijke gemeente te ondersteunen met hun straatevangelisatie-actie. Het zou echter niet zonder slag of stoot gaan..
Ik kreeg vrijdag na de dienst te horen dat een van de chauffeurs die zou rijden, toch niet kon. “maar dan gaan jullie toch gewoon met de trein…”
Bale, maar goed, ik ging naar huis en dacht “de Heer zal wel voorzien”..
Zaterdag kwam. We hadden om 11.15 afgesproken op de stichting en dan zouden we om 11.30 vertrekken richting Tiel. Tegenslag twee stond echter klaar. Ik was om circa 10.50 op de stichting zodat ik even snel nog de kleding kon strijken. Anton, de jeugdleider, had de tas met dramaspullen klaar gelegd bij de receptie. Ik liep met de tas naar het washok om de boel te strijken. Ik deed de tas open en…… ALLES KLETSNAT!! ARRGH! Kreun!!
De kleding was helemaal nat en verkreukeld en alle kartonnen bordjes en andere spullen die we nodig hadden voor de optredens, waren helemaal doorweekt en slap. Niet meer te gebruiken dus.
Dus daar stond ik dan. Geen idee hoe ik het zou doen met vervoer (we zijn met 12 leden en we hebben maar twee rijbewijzen en twee auto’s), alle kleren kletsnat en meer dan de helft van de accesoires onbruikbaar. Hoe zou iedereen reageren als ik vertel dat we met de trein moeten? Ik baalde als een stekker.
De tijd verstreek en één voor één kwamen de AoC-leden binnen. Ik was ondertussen druk aan het drogen en strijken van de kleding. Wat er toen gebeurde, deed me goed. Iedereen stroopte de mouwen op en begon mee te helpen. Shanno pakte nog een strijkijzer en begon te helpen met strijken, Anil gooide een zooi kleding in de droger en regelde spullen voor nieuwe bordjes en Hannie, Emmy, Irene en Martijn en Merriam hielpen mee met nieuwe bordjes maken. Febe printte de voorplaat van een nieuw Boek des Levens uit en binnen no-time hadden we een compleet vernieuwde doos met rekwisieten. Geweldig!
Er was inmiddels wel een lange tijd verstreken maar ik was weer eens apetrots op het team. Nadat Merriam haar zangkunsten ten gehore had gebracht na aanleiding van de verjaardag van Anil (27 jaar geworden) gingen we bidden en op weg naar Tiel. Ik wilde oorspronkelijk de jongere helft met Hannie in de auto mee laten rijden en dat ik en de rest met de trein zouden gaan. We besloten het toch te proberen om met zes man in een auto te gaan zitten. Wonder boven wonder lukte het prima.
Eenmaal in Tiel was het best wel even zoeken geblazen. Ik baalde wel een beetje want de openlucht begon om 14.00 en om 14.08 waren we nog 33 kilometer van Tiel verwijderd. Uiteindelijk kwamen we, na lang zoeken, op de vertrouwde parkeerplaats aan.
Het was inmiddels bijna 14.50. Ah we horen ze! He? Wat hoor ik daar zeggen? ‘tot ziens?’ Het zou toch niet waar zijn dat ze al klaar zijn met de openlucht? We liepen er op af en … we troffen Sinterklaas aan op de plek waar de vorige keren de openlucht werd gehouden!! Arrghh nee! Waar zijn ze?
Ik belde naar de receptie van de JMWZ. Of er kon worden uitgezocht waar de openlucht werd gehouden. Een kleine 10 minuten laten kreeg ik een belletje. Bij Flipje of het Postkantoor. We stevenden op ons doel af en daar stonden ze dan!! Yehaaa!!! Gevonden!
Ik bood br. Noes mijn verontschuldiging aan dat we zo laat waren. Ze waren blij dat we toch waren gekomen en we konden gelijk beginnen! Allrighty! We voerden vier van onze stukken op, waaronder de straatpremière van “Geluk voor het oprapen”. Hoewel het inmiddels hard regende, bleven toch mensen staan. Vooral “Staying Alive” bleek een crowd puller te zijn.
We konden al onze stukjes opvoeren en na The Courtroom deed br. Noes een uitnodiging en zong een laatste lied. Ik gaf het team wat Nieuw Levens en in die 10 minuten kwamen er toch minstens 40 exemplaren in de handen van mensen terecht.
De openlucht was voorbij. We stonden vlak bij de FEBO en ik zag dat de satékroketten in de aanbieding waren: 50 cent per stuk! Ik vroeg of iedereen zin had en liep naar binnen. “Zijn de kroketten 50 cent? Ok, doe er dan maar twintig” :)
Na de boel te hebben opgeruimd, gingen we allemaal naar de gemeente. Ze hadden broodjes, soep en koffie voor ons en we kletsten wat met elkaar en dankten God voor de dag. Het was inmiddels alweer bijna 17.30, dus we moesten terug gaan. De jeugddienst begon in Den Haag immers weer om 19.00.
We reden terug met een blij gevoel in ons hart. Het was een heerlijke dag. Voor Emiel en Rovanni was het hun eerste optreden op straat.
Laatste reacties