De laatste paar weken waren weer jam-packed! Licht op Nederland trok begin april langs Emmen, daarna volgde een twee-daagse actie in Antwerpen en afgelopen woensdag stonden we in het centrum van Den Haag voor de jaarlijkse Koninginnedag-actie!

We hebben sinds begin dit jaar ook weer twee nieuwe leden: Jonathan Lumoneka en Tanischa Maayen. Verder hebben we een nieuw stuk opgenomen in ons reportoire. We All Bow Down, was al een bekende dans/mime act, maar we vonden het zo mooi dat we het overgenomen hebben.

We hebben natuurlijk wel plannen om het wat meer naar onze eigen stijl om te zetten, maar dat komt nog.

Toen de dienst klaar was en Act of Compassion (met aanhang van andere medereizigers :) richting hostel vertrok, kwamen we onderweg nog allerlei dingen tegen. Zoals supporters (volgens mij was er net een voetbalwedstrijd afgelopen) en daarna allemaal joden in klederdracht!
Bij hostel Boomerang in Antwerpen, midden tussen al de joden, splitsten we (jongens bij jongens en meisjes bij meisjes, uiteraard) om naar de slaapkamers te gaan.
Eerst was het wachten nog op Hannie, Emmy en Merriam, die heel erg laat aankwamen, namelijk om 24:00. Maar uiteindelijk kwamen ook zij binnen. Zij konden niet met de bus mee vanwege hun werk.
’s Avonds gingen een aantal (waaronder ik) nog even naar beneden toe om te kijken wat daar allemaal was, het was daar zeer gezellig en knus. Een paar Act of Compassionnetjes zaten te schaken met de eigenaar. Breda zat aan de shoarma en er zaten ook nog andere mensen.

Eenmaal terug in de kamer gingen we slapen. Nou, slapen … sommige mensen kunnen best wel hard snurken! :).
’s Nachts schrokken we ons nog te pletter omdat er een paar ziekenwagens echt met enorm harde sirenes aan kwamen rijden. Echt niet normaal hard!

’s Ochtends kregen we echt een heerlijk uitgebreid ontbijtje! Dat was een goed begin van de dag.
Voordat we vertrokken vertelde Arthur ons nog de laatste dingen. Daarna gingen we bidden en God grootmaken en daarna nog een korte samenzang.

We vertrokken daarna naar de plaats waar ’s middags ook de openlucht zou zijn. Daar gingen we folderen en proberen gesprekken aan te knopen. Mitchell, Marilou en ik hadden een gesprek met iemand die heel erg lang gestudeerd had en nogal inging tegen ons. Zelf was hij een Jehova Getuige. Later zag ik dat anderen ook in gesprek waren met deze man en ook zij konden het niet helemaal met deze man eens worden. Het is natuurlijk niet aan ons om hem te overtuigen, want dat kunnen wij niet. Dat moet God Zelf doen. Maar het is wel belangrijk om voor wijsheid te bidden, dat ervaar ik elke keer weer!
Overal waar je om je heen keek waren er gesprekken aan de gang, dat was zo goed om te zien!
Daarna gingen we weer eventjes terug naar Philadelphia van zr. Eugenia.
We kregen een lekkere, warme maaltijd. Daarna gingen we snel weer naar de openlucht plek waar de muziekband al aan het spelen was.
Act of Compassion trad die middag wel negen keer op in totaal. Bij elk stuk was een getuigenis en wat zijn die veranderd, zeg! Arthur zei dat we beter meer over ons eigen leven kunnen vertellen en de getuigenissen hebben nu zoveel meer inhoud. Sommige mensen stonden gewoon te preken, zoals Emiel! Heel erg goed om die veranderingen te zien.
Na afloop kregen we nog een zakje met drie broodjes en wat te drinken.
En toen was het terug naar Den Haag met de bus. Het was een rustige terugreis.

Dit was echt een super geslaagd, goed verzorgd weekend en we willen allemaal de volgende keer weer heel erg graag mee! God bless!

Lisa

In 2007 gaan we de lijn voortzetten waar we vorig jaar mee zijn begonnen. In 2005 hebben we ons voornamelijk gefocussed op teamwork en routine tijdens de optredens. Dit was vorig jaar ook het geval, maar daarnaast zijn we ook de weg gevolgd waar het hele zendingswerk van de Stichting JMWZ (waar AoC onderdeel van uitmaakt) in 2006 mee bezig is geweest: verfrissen, vernieuwen, verjongen.

Het grote stuk van vorig jaar was dan ook De Mantel. Dit was de eerste telg in de nieuwe reeks van nieuwe acts, die we AoC Next hebben genoemd . We zijn ontzettend gegroeid over de afgelopen jaren en zijn er aan toe om een nieuwe level van kwaliteit neer te zetten.

Met dat in gedachte, hebben we ook kritisch gekeken naar het oude repertoire en onszelf afgevraagd: “wat vinden we nou zelf van onze stukken?”. Je kunt jarenlang een toneelstukje opvoeren omdat het zo geleerd is of omdat het stuk nu eenmaal zo is, maar we moeten nu verder kijken en kritischer kijken.

Als we op straat staan, moeten de stukken, naast dat ze een goede boodschap bevatten, ook leuk zijn om naar te kijken. Immers, zijn ze niet leuk om naar te kijken, dan zullen mensen niet blijven kijken en ook de boodschap niet meekrijgen. Stukken moeten lekker lopen, interessant zijn, een goede soundtrack hebben, goed zijn aangekleed en niet te lang. Op die manier vorm je een capsule waarin het medicijn (de boodschap) zit en kunnen mensen het makkelijk tot zich nemen.

Het eerste stuk dat een extreme make-over heeft gekregen, is Agnus Dei. Dit stuk vonden we allemaal te traag voor de randstad en vrij saai. Er zaten zeker mooie gedeelten in, maar wat extra schwung kon geen kwaad.

Over de afgelopen twee weken, hebben we een nieuw stuk ontwikkeld: Exodus. Dit bevat de mooiste gedeelten uit Agnus Dei, maar heeft ook weer een paar nieuwe stoere elementen. We zijn er denk ik allemaal erg tevreden en enthousiast over. A.s zaterdag gaat het stuk in première, als Licht op Nederland Friesland zal aan doen. We zien er erg naar uit.

Voor Act of Compassion was het de eerste echte buitenlandse klus. Lisa is sinds dit jaar de schmink-dame en ze liet afgelopen zaterdag voor het eerst haar kunsten zien. Hoewel we eigenlijk geen vergunning hadden, konden we gewoon met versterkt geluid de stukken opvoeren onder toekijkend oog van de politie.