Sixteen hours in a split second
*First pictures of the big Mission Conference in Paracambi are online now at jmwz.com.*
Yesterday, Sander and me arrived at Schiphol airport again at around 8.00 AM. My mother picked us up in my still shiny, beautiful, new Ford Focus :) I felt a bit strange. A bit like Jodie Foster in Contact. For 16 hours she travelled through space and time and experienced the most amazing things, but to other people it was like she hadn’t been away. She only disappeared in an explosion for a split second. So when she returned, everything was like nothing happened, but on the inside she was so full of her experience.
Ah well, I was discussing this with the other groupmembers of the Brasil-team. This whole thing of meeting new people, making new friends, having all kinds of experiences and then leaving it all behind and getting back to normal everyday life, is something that’s got to be learned. People like br. John have had to do this so many times.
The last night br. Bert said something like “you are in our hearts and if we don’t see you again in this life, see you in heaven!”. A triumphant shout went across the whole auditorium. It was a beautiful moment.
Last friday was the biggest shopping day of the year in America. I was really amazed. People were waiting inline from 4 in the morning to get the best deals and when the stores opened, shoppingmalls were jampacked and fights took place. It made me want to flee the country :)
People are constantly brainwashed, the whole day long the television, radio and billboards scream “buy this! see this! hear that! smell that! taste it! eat it! drink it! play it! Go here! Visit there!”. It was too much of a contrast when coming out of nice and quiet Paracambi.
Unfortunately, when I came back, I realised something awful had happened. For some mysterious reason, all the pictures I made of the last two days had been erased! Aarrgh!! I made some truly wonderful pictures of the big parade in Paracambi and some beautiful panoramic pics the last day in Rio from top of Sugar Mountain. I won’t touch my memory card again, so hopefully some pics can be recovered with software.
Ah well, time to sleep, tomorrow I’ll be back at work again as time moves on..
Journaal | November 28th, 2005, 12:22 am | 2 reacties
Comments
Comment from Cesar
Time: November 28, 2005, 11:46 am
Hey, welcome back! :)
Als ik zo die fotootjes zie van New York heb ik inderdaad het idee dat de tijd hier heeft stilgestaan sinds je weg bent gegaan. Het moet ook wel een jetlag van hier tot Tokio opleveren, zo’n wereldreis denk ik, of niet soms?
Wat je net beschreef over het brainwashen klonk best eng en het gebeurt hier ook meer en meer. Mensen kunnen zelf niet meer nadenken over wat ze nou eigenlijk lekker of mooi vinden. Toch denk ik dat dit al sinds mensenheugenis gebeurt, mensen zijn nu eenmaal kuddedieren…
Ik liep vorige week ook door de stad, gewoon omdat ik iets nodig had. Maar het was er zo vreselijk druk vanwege de Sinterklaas en de Kerst! Echt ongelofelijk irritant hoeveel mensen er tegelijkertijd op winkels afstormen om allerhande onnozelheden te kopen om hun kinderen. Hoe duurder het kado, hoe meer ze blijkbaar van hun kind houden. Of om een schuldgevoel af te kopen omdat ze er zo weinig voor ze geweest zijn.
Dit jaar heb ik met familie en vriendin besloten om niet aan kado’s te doen, maar gewoon hele gezellige dagen te hebben. En dat gaat vast wel lukken :)
Comment from Arthur Arts
Time: November 29, 2005, 3:25 pm
Best wel even last gehad van jetlag. Vooral na Amerika. Brasil viel wel mee omdat het tijdsverschil maar 3 uur is, Amerika 7 uur. De heenreis was helemaal apart, want toen had ik te maken met 3 verschillende tijdszones (opstappen Amsterdam, overstappen Houston, uitstappen Rio).
Ja het is triest dat de echte betekenis van Kerst, God’s liefde voor de mens gepersonificeerd in Jezus, zo verstikkend wordt verdrongen door de enorme commercie. Maar ja, dat is nu eenmaal de tijd waarin we leven.
View my profile
Laat eens een leuk berichtje achter: