Begin jaren negentig hoorde ik van de Game Boy. Een kleine NES met superhandige, kleine cartridges, een klein schermpje, het was geweldig! Ik droomde er al van om lekker in de bus en de trein te kunnen spelen. Ik reisde in die tijd vaak naar mijn vader in Nijmegen. Op een goede dag in 1991 nam ik een besluit. Ik ging even tussen de middag naar de Intertoys om een Game Boy te halen. Natuurlijk direct met Super Mario Land erbij.

Het was het begin van een complete rage. Urenlang zat ik aan het groen/gele schermpje gekluisterd. Compleet opgegaan in de speelwereld. Het was echt fantastisch. Als de batterijen op begonnen te raken, dan ging het geluid uit, elke laatste druppel energie werd besteed.

Telkens kwamen er weer nieuwe spellen uit en kon ik uren door de vitrine naar de mooie doosjes kijken (Double Dragon werd mijn derde spel). Ik fantaseerde uren over hoe het spel zou spelen en wat er allemaal te doen zou zijn. Vaak vroeg ik of ik even het boekje mocht zien. Ik begon vanaf die tijd ook Engelse gamebladen te lezen, waardoor ik al snel kieskeuriger begon te worden.

De Game Boy was een hype die alleen nog door Street Fighter II zou worden overtroffen. Na de Game Boy volgde de Super Nintendo en Nintendo 64, waarna ik ook non-Nintendo machines in huis begon te halen. De Super Nintendo was fantastisch, de gloriedagen van de Nintendo 64 (de eerste zes maanden na de lancering) geniaal, maar de kleine, handige, take-it-anywhere Game Boy zal altijd een speciaal plekje in mijn geheugen houden.

Dinsdag werd het apparaatje 20 jaar. Gefeliciteerd ouwe jongen! Nu nog een keer die Asterix bundels fixen..

Ook Ohra was er. Laat je gegevens achter en maak kans op een leuke mini-laptop.

Zoals ik al eerder schreef, was ik net overgestapt van zorgverzekeraar en toevallig was dat Ohra. “Ja hoor, ik ben geïnteresseerd in jullie verzekeringsproducten” vinkte ik aan om extra kans te maken.

19 december 2008 werd ik gebeld. “Dag meneer Arts, met [truusje] van Ohra, u heeft meegedaan met een prijsvraag tijdens de HME Beurs… “

“… en u heeft helaas niet gewonnen, maar mag ik u een aanbod doen voor een geweldige verzekering” dacht ik er achteraan in een splitseconde.

tot mijn verbazing vervolgde ze: “en u heeft de prijsvraag gewonnen! U heeft een Acer One minilaptop gewonnen!”

Woohooo!

[Diashow]

Het is een low-end model. Linux, 1.6Ghz Atom, 512MB en 8GB SSD, 1024×600 resolutie, maar ik ben er echt ontzettend blij mee. De Solid State Drive is echt geruisloos en natuurlijk een stuk robuuster dan een normale harde schijf. Een andere koele feature is dat je er een SDHC kaart in kan stoppen en dat het systeem het gewoon ziet als een interne harde schijf. Voorlopig heb ik niet veel nodig, maar altijd handig voor in de toekomst.

Ik zat al een half jaar lang na te denken over welke minilaptop ik zou moeten nemen (de keuze zou waarschijnlijk een HP2133 zijn geworden als ik dit gelukje niet had). Echt heel koel dat het nu zomaar in mijn schoot wordt geworpen :) Het model is net te klein om serieus te gebruiken voor werk, maar het is ideaal voor onderweg (vakantie/zendingsreis). Ook Rachèl kan ‘m goed gebruiken voor de Kids Church beamer-presentaties.

Ohra Bedankt!

Enkele weken melde ik dat ik mijn Orange ADSL lijn wilde verhuizen, MAARRRR... de oude KPN lijn moest gewoon op het oude adres actief blijven. Enfin, geen probleem hoor, ze zouden een nieuwe aanvragen en het zou drie weken duren. Gegevens doorgegeven en klaar.. dacht ik.

Weken gingen voorbij, geen brief, geen e-mail, geen belletje, geen bevestiging. Helemaal niets. Iets wat elke Orange klant wel moet herkennen (als Orange geld willen vangen gaat het natuurlijk allemaal een stuk vlotter).

Nog maar een keer bellen.

Orange Jan: "nee hoor, dat kan helemaal niet. U moet eerst aan KPN de verhuizing doorgeven en dan melden zij aan ons dat het zover is en dan duurt het nog drie weken."

KPN gebeld. Lijn besteld. Drie weken gewacht op de KPN lijn. Lijntje netjes opgeleverd, maar... geen bericht van Orange.

Weer gebeld. Zelfde baggermuziek, zelfde eindeloos lange menu's, allemaal voor slechts 20c per minuut.

Orange Trien: "Ik zie hier dat we wachten op KPN, dus zodra zij het hebben gefixed, dan geven zij het aan ons door".

Ikke: "Ja, maar kunnen jullie IETS van jullie laten horen? Een belletje, een e-mail, een brief. IETS waaruit blijkt dat jullie er actief mee bezig zijn?"

Orange Trien: "ja hoor, geen probleem, wat is uw nummer?"

Nummer doorgegeven, vervolgens weer weken niets gehoord van Orange.

Ik weer bellen naar KPN: "hebben jullie al doorgegeven dat Orange de ADSL lijn kan verhuizen?"

KPN Henk: "Nee, dat moet u aan Orange doorgeven. Wij kunnen een ADSL lijn niet loskoppelen van een nummer en overzetten."

ZUCHT....

Weer gebeld naar Orange. 20 minuten duurde het weer. Zelfde rotmuziek, zelfde eindeloos lange menu's.

Orange Kees: "Aha, u wilt verhuizen. Ik zal het even doorvoeren. Het gaat nog 3 weken duren".

Bedankt Orange. Ik kan niet wachten tot het april is, dan ben ik eindelijk van jullie verlost. Wat een ontzettende prutsers.

Vorige week zondag zag ik er een staan; een Berhringer, 10 kanaals, 5 xlr ingangen. Hij stond voor 75 euro. Ik stuurde een mail "wat is uw scherpste prijs? Ik heb 'm deze week nodig". Ondertussen zocht ik verder. Ik zag een andere Behringer (het merk was me aangeraden door onze pianist in de gemeente) staan, 2 xlr ingangen, maar goed, meer had ik eigenlijk niet nodig. Ik belde maandag op. Hij was vlakbij utrecht op te halen, wat me goed uit zou komen (ik werk vlakbij Utrecht).

"Hoeveel geef je ervoor?" vroeg het mannetje?
"45 euro heb ik er wel voor over" antwoordde ik.
"er is net een bod geweest van 50 euro, dus dan moet je er minstens overheen".
"Sorry, nieuw is ie 59 bij Feedback, dus 50 vind ik te duur. Dan gaat het over." Ik hing op, maar bood nog een keer 45 euro voor de advertentie. Ik geloofde er geen snars van dat ie een bod van 50 had gekregen.

Anyway, 's avonds keek ik in mijn mailbox. "voor 50 mag je 'm meenemen".
"Hij is 59 bij Feedback, dus ik vind 'm net 5 euro te duur".
"okay, 45 dan!" :)

Wat bleek echter? Ik zat verkeerd te kijken en het bleek een mail te zijn van die man van die 10 kanaals mixer! Dat was pas echt een mooie deal! :) Ik zag ook later dat deze schuifknoppen had erbij, ipv alleen draaiknopjes. Dat is helemaal mooi.

Afgelopen woensdag haalde ik 'm op. Ik gaf de man 50 euro "Schaaat, Heb je nog 10 euro? oh nee, ik heb zelf" en hij drukte me het 10tje in handen. De schemerige kamer, verborg mijn onderdrukte glimlach "40 euro!! moewahahaa!".

Afgelopen zondag deed ik er mijn eerste opname mee en hij werkt perfect. Weer een uitstekende deal voor het koninkrijk Gods :)

Als ik de nummers luister, dan maak ik meer dan eens een reis naar het verleden. Herinneringen aan de basisschool komen naar boven en ik weet weer precies hoe vrij en vrolijk ik me toen voelde. Hoe onbezorgd het leven toen was. Geen terrorisme, “He believes in me” van David Maasbach was mijn favoriete album (ik kon er heerlijk op slapen), Rocky 4 was de de meest adrelanine-pompende film ever en elke zaterdag was het uitslapen en daarna naar de brievenbus rennen om de Donald Duck eruit te vissen.

De periodes rond de zomervakanties waren altijd geweldig. Het was heerlijk weer en als het erg warm was, werden we door de leraars nat gespoten met de brandslang op het schoolplein. Ik kan me nog goed een soort zomerfeest herinneren, volgens mij bestond de school toen zoveel jaar. We hadden allemaal spelletjes en een van de spelletjes was dat iedereen een ballon aan hun voeten kreeg en je moest dan elkaars ballon kapot stampen.

Ik was aardig bezig totdat: BaM! Mijn ballon sprong!

Zomaar! Ik baalde ontzettend en ging naar juffrouw Jeanine (of was het juffrouw Sylvia?). Ik legde de situatie uit en ze was zo aardig om me een nieuwe ballon te geven. Ik kwam weer terug in de strijd en hahaha..er waren al een heleboel andere kinderen uitgeschakeld! Ik hoefde alleen nog maar de ballonen uit te trappen van een paar meisjes, volgens mij ook van Michelle, dat was het knapste meisje van de school :) Maar misschien heb ik dat detail later erbij verzonnen :).

Anyway, ik won de wedstrijd en ging weg met de hoofdprijs. Ik weet niet meer wat de prijs was, maar de ervaring vergeet ik nooit meer…

Toch ben ik de laatste paar dagen weer kinderlijk gefascineerd door de witte, zachte slierten die elegant en statig door de lucht zweven.

Op mijn werk maak ik de laatste weken lange dagen. Ik kan er dan niet tegen dat ik de hele dag niet beweeg, dus ga ik ‘s avonds/’s nachts soms nog maar wat fietsen als ik wat fut over heb.

En dan is er mist.

De wereld ziet er ineens zo anders uit. Zo artistiek, zo mysterieus. Alsof God zijn vinger in de wolken doopt en eens lekker begint te schilderen in de ruimte. Wat een Kunstenaar. Wat zijn onze eigen kunstwerken toch gepruts in vergelijking met de natuur.

Ik zag een trein die voorbij raasde. De binnenverlichting verspreide een gelige gloed. Verder niets anders zichtbaar, behalve een tweetal lichstralen uit de voorlampen en een treinvormige schaduw, veroorzaakt door de blokkering van de achterliggende tuinverlichtingen. 5 seconden. Rust.

De lantaarnpalen, ze doen me denken aan tekeningen. Potloodtekeningen, waarbij de dichtheid van de lijntjes minder wordt rondom de lichtbronnen. “De waterdeeltjes in de lucht, weerkaatsen de lichtstralen, waardoor de diffuse gloed ontstaat”, analyseer ik. Ik krijg zin om te tekenen.

De mist wordt dikker. Zo dik dat ik nog maar een meter of 6 voor mij uit kan zien. Doet me denken aan die ene scene uit “the Others”. Nicole Kidman loopt alleen door het woud. De mist wordt steeds dikker. Ze ziet niets meer, raakt in paniek en dan…. Brr… ik had die film niet moeten kijken. Snel aan wat anders denken.

Mijn kleding en haar is vochtig geworden. Wat een heerlijk herfstweer.

Waarom kon het niet langer zomer blijven?

Waarom kan het niet langer herfst blijven?

Waarom gaat de tijd zo snel?

Ik wil nog even genieten van nu. Maar nu is alweer voorbij.

Ik adem nog eens diep in en fiets terug.

Morgen weer vroeg op het werk zijn.

Vorige week vrijdag was ik rond half 1 klaar met werken. Ik dook nog met wat collega’s het centrum van Den Haag in. De woensdag ervoor ontdekten mijn neefje en ik dat één van hen een pasje van de Free Record Shop had waarmee hij 10% korting kreeg. We maakten graag gebruik van zijn collegialiteit. Gideon kocht seizoen 2 van de serie 24. Hoewel ik 24 ook wel interessant vind, zag ik iets veel beters. Het moment waarop ik zo lang had gewacht, was namelijk eindelijk aangebroken: de laatste must-have DVD-box die ik al lang heel graag wilde hebben, was eindelijk in prijs gedaald!

Toen ie verscheen was is 80 euro, maar vrijdag was ie dan van mij; voor drie tientjes het laatste puzzelstukje uit mijn kindertijd: the Rocky Collection!

Sylvester Stallone heeft niet de belofte van de nieuwe Al Pacino of Robert De Niro waargemaakt (ja daar werd ie echt mee vergeleken) en zijn films zijn niet aan de fijnproevers besteed, maar Rocky blijft een held.

Ik heb Rocky III en IV echt veeeele malen gezien. Vaker dan Indiana Jones en vaker dan Back to the Future. Vooral Rocky IV vond ik echt helemaal te gek.

Het is eigenlijk een hele simpele film: vriend wordt vermoord door de schijnbaar onverslaanbare vechtmachine Ivan Drago, Rocky traint, Rocky vecht, Rocky wint. Maar toch, toen ik ‘m vrijdagavond weer bekeek, bekroop me zowaar weer datzelfde gevoel als 15 jaar geleden.

De vriend die toen werd vermoord, was wel de vriend waarmee je in Rocky I t/m III lief en leed had gedeeld. Die trainingsmontages in het Syberië van de beklemmende Sovjet Unie, blijven echt superstoer; net als 15 jaar geleden kreeg ik weer de neiging om naar buiten te gaan en te gaan trainen (jammer dat er geen sneeuw ligt nu :). En dan Ivan Drago. Hoe kon ooit iemand daarvan winnen? Rocky kon het. Toen ik voor het eerst zag hoe the Italian Stallion weerstand kon houden tegen Drago en zelfs wist te winnen, ging ik echt helemaal uit mijn stekker. “that’s no man, that’s a piece of Iron” zegt Drago op een gegeven moment. Rocky IV was da bomb.

Naarmate ik ouder werd, ging ik ook steeds meer de schoonheid van “die saaie” deel I en II zien. Rocky I & II blijven echt prachtige, eerlijke films, met veel gevoel. Toch heb ik stiekem nog steeds als eerste III en IV gekeken van de box. Rocky V staat in mijn herinnering geboekt als een flop, maar die ga ik binnenkort nog maar eens inspecteren.

Ik wilde van dit stuk eigenlijk geen Rocky-rant maken, maar het is het toch geworden. De clue is eigenlijk heel simpel dat ik nu de belangrijkste films die mijn kinderfantasieën voedden, eindelijk compleet op DVD heb. “Yo Adriaaan! I did iiit!”

Daarbij giert er regelmatig een grote stoot nostalgie door mijn hoofd en krijg ik een warm gevoel van binnen. Ik ben opnieuw verliefd geworden op mijn prachtige woonplaats.

Sinds mijn studententijd kom ik eigenlijk nergens meer in Zoetermeer. Als ik dus eens weer een keer langs een andere plek kom behalve Stadshart (het grote winkelcentrum) en wat nabijgelegen delen, dan krijg ik automatisch flashbacks naar vroeger.

Ik word dan zo gelukkig want ik besef dan weer wat voor een heerlijke jeugd ik heb gehad (en nog steeds heb natuurlijk ;) De grasvelden achter het Belvederebos waar ik vroeger op voetbalde, het bruggetje en het fort achter het Alferbos waar ik en mijn grote basisschoolvriend Anand vaak speelden. Toen hadden we twee walkie-talkies en dan gingen we stiekem mensen bespioneren. Hoe heerlijk was het als je uit de basisschool kwam en je van 17 tot 22.30 buiten kon spelen terwijl de zon onder ging. Zalig gewoon.

En als ik langs de Leyens fiets, dan denk ik aan de middelbareschooltijd. Ik hing toen vaak rond bij de Noord AA, een groot meer + recreatiegebied aan de rand van Zoetermeer. Er woonde in de buurt een meisje waar ik gek op was en dan hoopte ik natuurlijk haar te zien. Ik zal je de blunders besparen :)

Soms fiets ik langs plekken dan denk ik “oh ja, die woonde hier. Zou die nog steeds hier wonen?”

Toen ik vorige week zo buiten fietste belde ik regelmatig met Rachèl en dan vertelde ik haar dat ze een keer mee moest gaan. Afgelopen zondag ging ze mee toen ik een rondje om de Noord AA maakte. Het was echt prachtig weer. Erg koud met wat sneeuw, maar ook erg helder en fris. De Noord Aa is dan vrijwel verlaten. Je ziet af en toe wat zwanen langsvliegen en een romantisch paartje dat een lekker wandelingetje maakt, maar verder is de wereld van ons. We maakten een stop bij een soort cafeetje aan het nepstrandje om wat warme chocomel te nuttigen. Echt gezellig.

Tja, het is jammer dat Zoetermeer verandert. De garage die vroeger achter onze flat stond bijvoorbeeld, is gesloopt en daarmee ook het tastbare monument dat me herinnert aan de potjes oorlogje met onze laserguns. Ook aan het Stadshart wordt nu heftig gesleuteld en mijn middelbare school heeft een naamsverandering ondergaan en is nu omringd door hekken.

Ja de omgeving verandert constant en ergens merk ik dat ik het liefst mijn hele leven bij elkaar zou willen harken en zou willen vasthouden. Zo lekker in je hand en dan nog eens al die heerlijke momenten herbeleven. Het verklaart voor een groot deel mijn drang om foto’s te maken. Momenten gaan voorbij, maar soms wou je dat je langer stil kon staan. Als ik een foto maak, dan heb ik in ieder geval nog een tastbaar monument aan een leuke tijd.

Ik ben blij dat ik een fiets heb. Ik maak nu flink wat foto’s van Zoetermeer, zodat ik vastleg hoe het er nu uit ziet. Over 20-30 jaar kan ik dan terugkijken en zeggen ‘oh ja, zo zag het eruit. Wat een leuke tijd was dat.’

Goh, ik lijk wel een oude opa he?

Ik deed mijn ogen open… “hoe laat is het?…. 10.55…. tien uur vijfenvijftig… TIEN UUR VIJFENVIJFTIG?! AARGH!!” veel te laat als ik de vocalrepetitie van 11.00 nog wil meemaken.

De afgelopen nacht was me dus toch fataal geworden. Ik was vrijdag na de dienst nog uitgenodigd voor een verjaardag en daarna moest ik Rachèl natuurlijk naar huis brengen. Ik lag dus pas rond 3.00 in bed. kreun.

Anyway, ik besloot dus te komen voor de All 4 One repetitie die zou beginnen om 12.30. Ik vertrok 11.50 van huis, wat normaliter gesproken vroeg genoeg is om op tijd aan te komen. Niet deze keer. Er stond 7 km file van Zoetermeer tot Den Haag. Om een of andere duistere reden hadden ze de maximumsnelheden daar aangepast naar, houd je vast, 50 km/u. Vlak bij Den Haag, besloot ik een “binnendoorweggetje” te nemen, maar dat was ook geen vruchtbare beslissing. Den Haag is nu namelijk officieel een grote puinhoop geworden van werkzaamheden, wegafzettingen en omleidingen.

Nu zeg ik “omleidingen” maar ik bedoel eigenlijk “sorry, hier mag je niet meer in, ga maar die kant op en zoek het maar uit”. Bijzonder irritant als je ergens op tijd wil zijn. Ik kan me op zulke momenten echt irriteren. Als je gewoon van file naar file wordt gestuurd. Enfin, ik kwam uiteindelijk toch nog aan om 12.40.

Zr. Marijke reageerde, in tegenstelling tot wat ik had verwacht, vrij kalm. Goed, even een klein uurtje oefenen en daarna naar huis. Ik dacht slim te zijn door eens niet via de stad te gaan, maar via Wateringen. Helaas kwam ik na enige omleidingen uit in Rijswijk. Maar goed, ook via Rijswijk kon ik naar Zoetermeer gaan.

Het was inmiddels enorm druk op de weg met kilometers file. Ik was met Rachèl aan de telefoon en zei nog tegen haar dat ik het helemaal gehad heb met autorijden in Den Haag in het weekend. Ik ga gewoon voortaan weer lekker met het O.V., dat scheelt ook enorm in de portemonnee. Ik reed door Rijswijk en moest wachten voor het stoplicht. Ik besloot even de motor uit te zetten. Het licht sprong op groen. Ik draaide de sleutel om en… GEEN CONTACT! AARGH!!

Midden in de file, iedereen begint chagerijnig te toeteren etc. Goed, uiteindelijk helpt iemand me om de auto ff aan de kant te krijgen. Echt weird men, gewoon in een keer geen contact meer! Iemand hielp me de auto aan de kant te zetten en daar stond ik dan. Ik belde eerst Vinod op. Die vond het ook vreemd, maar hij was aan het werk, dus kon ook niet veel doen. Ik bedacht me ineens dat ik lid was van de ANWB. Hoera! Ik heb die dus even gebeld.

Maar wat hoor ik daar tijdens het bellen? *bliep*? Oh nee! De batterij van mijn mobiel is weer bijna leeg! Net op dit moment! KREUN! Ik gaf het nog door aan de mevrouw van de ANWB, dat de batterij bijna leeg is en toen kon het wachten beginnen.

Ik sloeg ondertussen het verkeer gade en verbaasde me over hoe ontzettend stompzinnig mensen kunnen zijn. Mensen die lopen te toeteren naar de auto voor zich, terwijl er nog tientallen auto’s voor die auto staan. Auto’s die met een rotvaart doorrijden, terwijl er nog een auto dwars op het kuispunt staat en nog meer van dat soort ongein.

Maar niet alleen automobilisten kunnen dit soort holbewonersgedrag vertonen. Het is toch fascinerend hoe weinig mensen er wel eens een auto op een berm hebben zien staan. Ik zit daar rustig te wachten in mijn auto en werkelijk iedereen die langsloopt, gaat je dom lopen aanstaren. Ik varieerde mijn houding tussen liggen, zitten en alles wat daartussen zat, met af en toe de armen achterin de nek, terwijl ik ondertussen mijn irritaties probeerde te onderdrukken.

Het is fascinerend om d
an je eigen gedrag te bestuderen, hoe snel ik geirriteerd kan raken van dit soort gedragspatronen. “Nog nooit een auto gezien?”

Ik stapte af en toe uit om eens om me heen te kijken en de domme blikken te ontwijken. Een stel schoolmeisjes kwamen langs op de fiets.

“je zet hier toch niet je auto neer” zei ze tuttig tegen haar vriendin.
“Ik sta hier niet voor mijn lol hoor” zei ik streng tegen haar.
Ze besefte in een keer dat die auto van mij was.
“oh sorry”
.. tsss..

Maar goed, er waren ook wel wat leuke dingen. Ik zag zuster Heilbron voorbij fietsen, (waarschijnlijk net boodschappen gedaan) en Febe fietste ook nog langs. Ik kon dus nog even haar mobiel gebruiken om tegen m’n ma te zeggen dat het nog wel ff zou duren voor ik thuis was. Verder was het ook best lekker weer. Ik probeerde dus heftig het positieve van de situatie te bekijken.

Na een uur wachten, besloot ik via de telefoon van een vriendelijke mevrouw de ANWB nog eens te bellen. “blablabla… we zijn u niet vergeten meneer Arts..”

Nog meer wachten dus. Na omstreeks 2 uur wachten zag ik een ANWB auto voorbij zoeven. Maar waar ging hij heen? Hij zou me toch wel gezien hebben? Ik sprak een voetganger aan en belde opnieuw de ANWB.

“ik heb jullie twee uur geleden gebeld maar nog niemand gezien. Komen jullie nog?”, “ik ben bang van niet. Mijn collega is langs geweest, maar heeft u niet kunnen vinden. Hij heeft u wel proberen te bellen”, “ja ik had al gezegd dat mijn batterij bijna op was 2 uur geleden”, “oh dat zie ik hier niet staan”.

Jaja, zeer opmerkelijk. Iedereen die op het kruispunt langsreed, loopt me dom aan te gapen, maar de ANWB ziet me niet. Hadden ze nou echt verwacht dat ik daar midden op het kruispunt zou staan met de motorkap open ofzo?

Anyway, opnieuw de gegevens doornemen en weer wachten “We gaan het nog een keer proberen. Let vooral goed op en ga zwaaien en trek aandacht.”. Uiteindelijk, na twee-en-een-halve uur, kwamen ze dan. Het was een vriendelijk mannetje. Ik beschreef het probleem. “Aha.. de accu dus, laten we maar eens wat proberen”. Het ventje haalde twee startkabels tevoorschijn, ik probeerde te starten en…. hij ging aan?!

Hunk??? Dus de accu was zomaar in een keer helemaal leeg? Weird! Als ik dat had geweten, dan had ik zelf wel mijn startkabels uit de achterbak gehaald. Maar goed, hij reed weer en uiteindelijk kwam ik rond 17.10 weer veilig thuis… pfffff….

Even gegeten en toen was het tijd voor de jeugd. We hadden een spelletjesavond, wat best gezellig was. Ik vond het wel jammer dat ik de Nationale Bijbeltest moest missen. Ik had namelijk vorige week woensdag van Miranda een mailtje gehad dat Inside Out zou gaan optreden bij de opening van de test (ze waren ook vorige week bij PaPaul). Ik hoorde van Rachèl dat de groep “black gospel” als laatste was geëindigd, dus echt trots mogen ze niet zijn op hun optreden (protestanten eindigden als eerste, gevolgd door de hoeren & tollenaars)

Gelukkig wees een collega me er maandag op dat hij ook op internet te maken was. Ik scoorde gelukkig een 9 en dat was hoger dan het gemiddelde van de winnaars, dus dat is wel weer koel. Ik stond er trouwens verbaasd van hoeveel collegae toch goed scoorden en bijbels geschoold waren. Je kan de test eventueel nog maken op de officiele site.

Ja, de zaterdag was echt een dag die me testte op een van mijn meest zwakke punten: mijn geduld. Het was ook een gelegenheid om te testen of ik de slechte dingen in de zak met het gat kon gooien en de goede dingen in de goede zak.

Kerst 2003.

Een gezellige tijd voor velen. Voor mij vooral een drukke tijd. De kerstmusical overheerst mijn agenda, maar ook zijn er veel vocalbeurten en optredens met All 4 One.

Zondag 14 december 2003. We staan ingepland om op te treden in Amsterdam. De dienst zou om 15.00 beginnen.
Ik had al twee diensten in de ochtend gehad in Den Haag en we moesten dus naar de hoofdstad toe. Ik wilde heel graag Rachèl zien die dag, anders zou ik haar pas over twee weken weer zien. Eerst langs Leiden en dan samen naar Amsterdam gaan was het plan.

Na de dienst werd ik echter een paar keer opgehouden, waardoor ik niet direct weg kon, maar uiteindelijk wist ik uit Capitol te ontsnappen.

Ik hoorde een toeter. Het was zr. Marijke & co. Of ik mee wilde rijden. Ik zei dat ik met de trein ging. “Dat haal je niet” klonk er uit de auto. “Als ik snel ben, haal ik het wel” dacht ik eigenwijs bij mezelf…

Niet dus.

Uiteindelijk kwamen Rachèl en ik op Amsterdam CS aan. Het was inmiddels al 14.50. We pakten de tram. Ondertussen liep ik mezelf op te vreten natuurlijk. Uiteindelijk kwamen we in de Calvariekerk aan, het inmiddels al 15.35 geweest. Ik verwachtte een flinke veeg uit de pan, maar het liep anders…

“He, ze staan er nog” zei Rachel.

Ongelofelijk. Ze moesten nog gaan optreden!

“Vlug doe je stropdas om! Je kan nog meedoen”.

Ik zag br. Martin staan in de verte, “moet ik nog meedoen?” gebaarde ik.

“All 4 One is aan de beurt, kom op, gaan!” zei hij.

“..EN DAN NU APPLAUS VOOR ALL.. 4.. ONE!!!” kondigde de voorganger groots aan.

Ik rende het podium op.

“Ja nu hoef je niet meer mee te doen” zei zr. Marijke.

Gaat ze me er nou afsturen? Dat zou wel wreed zijn voor al die mensen..
gelukkig bedacht ze zich.. “nou vooruit, zing dan maar mee”… phieuw…

We begonnen te zingen. We zongen één lied die wel redelijk ging. Ik stond al helemaal klaar om het tweede lied te gaan opvoeren, maar ze gingen vreemd genoeg weer af. “weird” dacht ik bij mezelf, “één liedje maar?”.

Ik ging naar achteren.

“Ze hadden al gezongen” zei Rachèl, “dit was de toegift”

Toen ik die straat uitliep om nooit meer terug te keren.
Het was zwaar, maar mijn stappen werden lichter.
Een last viel van me af.
Ik liet achter wat zo lang bij me hoorde.

Aan het einde van die straat lag een nieuw begin.
Een nieuwe Arthur werd geboren.

Friends we’ve been for so long
Now true colors are showing
Makes me wanna cry oh yes it does
Cuz I had to say goodbye

By now I should know
That in time things would change
So it shouldn’t be so bad
So why do I feel so sad

Zo… en hebben jullie een fijne dag gehad?…”

(afgelopen zondagavond)

Holiday in Spain van Blof met the Counting Crows is zo’n lied.

Er zit zo’n drama in het nummer. Dat is mede dankzij de doorleefde stem van Pascal. Hij klinkt alsof hij door veel dingen is gegaan. Hij zingt alsof hij het nummer leeft.

Het roept een verhaal bij mij op. Met een begin dat al te lang geleden is. Met een hartstochtelijk, ziels middenstuk en een einde dat nooit happy kan zijn.

Het huis is donker. Pascal zit alleen thuis. Zijn vrouw is weg, de hort op. Vier jaar geleden beloofden ze elkaar eeuwige trouw, maar inmiddels zijn ze door vele dingen gegaan. Door die dingen zijn ze allebei veranderd. Gegroeid in een bepaalde richting, maar niet naar elkaar. De eerste liefde en het vertrouwen is weg. Zijn vrouw is een wispelturig persoon en laat zich beheersen en leiden door haar gevoel en emoties. Maar was hij ook niet zo? En is dat niet wat hem zo aantrok van haar? “verliefdheid overkomt je en daar is niets aan te doen” is een stelling waarmee ze het beiden eens zijn. Eeuwige trouw? Kan dat wel?

Hun huwelijk is al lang niet meer wat het was. Pascal ging vorig jaar naar Spanje. Gewoon om de dingen op een rijtje te zetten. Te bedenken hoe het nu verder moet in zijn leven. Hij ontmoet daar tijdens een feestavond een dame die hem opvrolijkt. “hey jongen, laat je niet kisten, kom feest vieren” zegt ze. De vreemde dame geeft hem een gevoel dat hij al lang niet meer kent. Hij gaat in op haar verzoek. Ze worden close, met lange intimieme gesprekken tijdens de lange strandwandelingen die duren tot lang na zonsondergang. Toch weet hij dat hij terug moet. Terug naar Nederland. Terug naar huis, voor zover je het een thuis kunt noemen.

Hij weet dat de vreemde vrouw vuur is waarmee hij speelt, maar ach, de tijd dat zijn vrouw en hij elkaars belangen bovenaan stelden is lang voorbij. Is het eigenlijk ooit wel zo geweest? Hij neemt afscheid en gaat terug naar Nederland. “Okay jongen, maar bedenk dat ik op je wacht. Met gin en tequilla.” Haar stem heeft een bepaalde zekerheid. Alsof ze weet dat hij zal terug komen.

Pascal is weer thuis. In de ellende. Hij baalt van zijn leven en denkt terug aan die warme zomeravonden in Spanje. Hij zingt dit lied:

Ik kan nergens heen,
maar in het zuiden wacht een vrouw nog steeds op mij alleen
Ze heeft flessen vol tequila en flessen vol gin
en dan neem ik mijn gitaar mee en mijn gouden ring
Er zijn vliegtuigstoelen, miljoenen bij bedoeling
en bovendien zijn er limousines
en er zijn leugens over sterren die we toch nooit zien

Het was begin 2003 en een maat van me was jarig. Hij had wat gasten uitgenodigd, waaronder mij. Een dame vertelde me dat ze expres niet zou komen, omdat een gozer ook van de partij zou zijn. De avond ging voort, maar die jongen was niet te bekennen. Hij bleek niet te zijn uitgenodigd. Ik zei dus tegen iedereen “hey, [Marietje] kon best komen, want [Klaasje] was niet uitgenodigd.” Ik moest ff naar het toilet en zat daar een tijdje. “Laat ik eens een smsje sturen naar [Marietje]“…

Na enkele duimbewegingen stond er “Hey [Marietje], je kon best komen! [Klaasje] is helemaal niet uitgenodigd!” op het scherm. Naampje opzoeken… [Klaasje]… send…

…..

DARN!…

Ik had het smsje dus gewoon vet naar [Klaasje] gestuurd! Ik kwam uit het toilet en deelde mijn blunder mee. Lachen, gieren en brullen dus. Het wachten was op het antwoord smsje….

deze foto werd toen gemaakt.

Een historisch goede blunder..

Grote broer

Ik kreeg deze week een e-mail van een gozer. Of ik misschien wist wie er op een bepaald ip-adres zit. De persoon achter het ip-nummer, zou via een link die ik ergens had geplaatst, op zijn website zijn beland. Hij wilde weten wie het was. (Sorry voor de vage beschrijving. Ik probeer wat uit te leggen, maar wil geen mensen in verlegenheid brengen.) Anyway, ik hield mijn bezoekersgegevens eigenlijk nooit bij, dus ik antwoordde dat ik geen idee had. Later vroeg hij me nog een keer of ik toch echt even wilde kijken.

Voor degenen die het niet weten, een ip-nummer is een uniek identificatie nummer van je computer. Vroeger kreeg je bij het inloggen, bij je internet provider, steeds een ander ip-nummer, maar tegenwoordig krijg je meestal een vast ip-nummer toegewezen, waardoor je makkelijker te traceren bent, als je loopt op te lichten bijvoorbeeld.

Peter R. de Vries

Enfin, ik ging dus op onderzoek uit. Het ip-nummer bleek inderdaad van een bekende te zijn (leve de geavanceerde settings van hotmail :) Ik vond het echt geweldig! Ik voelde me een beetje Sherlock Holmes… nee nog stoerder.. Peter R. de Vries!

Enfin, ik confronteerde de persoon ermee. Ik verwachtte eigenlijk een hele luchtige situatie, dat met een grapje en een glimlach zou zijn opgelost. Ik bedoel, het ging niet om fraude of wat dan ook, maar om iets dat, in mijn ogen, heel klein was. De persoon reageerde echter anders dan ik had verwacht en bleef de boel ontkennen.

Sorry, maar ik heb toch echt keiharde feiten voor mijn neus liggen, dacht ik. Ik hield aan dat ik toch echt geen dingen liep te verzinnen. Het ip-nummer van die persoon bleek al een aantal maanden gelijk te zijn. E-mails bewezen dat. Uiteindelijk eindigde een sms-sessie met de persoon, in een wat vervelende nasmaak.

Ik vertelde het hele gebeuren aan mijn vriendin en die gaf me een standje. “Is toch niet leuk voor die persoon? Je loopt hem/haar helemaal onder druk te zetten voor iets onbenulligs. Als die persoon het niet wil toegeven, laat het dan. Wat maakt het nou uit?”

“Hmm… zo had ik er eigenlijk helemaal niet over nagedacht.” dacht ik bij mezelf. Waarom moet ik eigenlijk per sé mijn gelijk bewijzen, ten koste van een prettige omgang met mensen?

Rachèl had weer eens gelijk. (Ze kan soms zo wijs uit de hoek komen, echt geweldig is dat.) En zo ondervond ik in levende lijve, dat het soms beter is om zaken te laten rusten. Ook al heb je gelijk, de prijs die je betaalt voor het behalen ervan, is soms veel te hoog.

]]> http://www.arthurarts.nl/blog/2004/06/11/bagatel-met-staart/feed/ 4 http://www.arthurarts.nl/blog/2004/04/24/het-ek-komt-eraan/ http://www.arthurarts.nl/blog/2004/04/24/het-ek-komt-eraan/#comments Sat, 24 Apr 2004 11:12:15 +0000 arthurarts http://www.arthurarts.nl/blog/2004/04/24/het-ek-komt-eraan/ Ongelofelijk, ik ben al sinds dinsdag ziek. Ik kan me niet herinneren dat ik zo lang ziek ben geweest. Gisteren dacht ik dat ik was opgeknapt en wilde gelijk naar buiten toe, maar toen ik thuis kwam, kreeg ik dus een vette terugslag. Rachel kwam ‘s middags nog even langs. Toen ze mijn voorhoofd voelde, zei ze dat ik loeiheet was. Echt weird, want ik voel me dus verder niet beroerd ofzo, het is dat mijn lichaam het gewoon niet bij kan houden. Maar goed, ze zei dat ze dat ook zo maf van mij vindt, dat ik niet goed aanvoel wanneer ik moe ben enzo. Nou was dit wonderbaarlijke verschijnsel mij ook al opgevallen. Vaak ben ik heel moe als ik thuis kom, maar mijn vermoeidheid lijkt te verdwijnen bij het opstartgeluid van mijn laptop. Maar zodra ik dan eventjes ga liggen val ik dan ook als een blok in slaap. Maar goed, ik heb de afgelopen dagen dus echt meer geslapen dan dat ik wakker was. Dat is lang geleden. Vandaag ben ik weer een beetje aan de beterende hand, maar ik moest van Rachel de hele dag thuisblijven omdat je altijd een extra dag nodig hebt om uit te zieken. Vooruit dan maar :)

Donderdag was echt de zwaarste dag. Naast koorts en vermoeidheid, had ik ook ook nog hoofdpijn. Bijzonder vervelend als buiten de zon lekker schijnt. Ik zat thuis en hoorde buiten spelende kinderen, zag de zon en groene blaadjes en besefte in een keer hoe zeer ik zin heb in het EK. Ja vreemd, maar ik zie echt uit naar de spanning voor de wedstrijd. De balkondeur die wagenwijd openstaat. Het geluid van spelende kinderen in de windstilte. De tv die hard aan staat en de sfeer in het “kolkende”stadion laat horen. Een echte serieuze Nederland 2, Studio Sport-commentator, niet zo’n SBS6-amateur*. En dan natuurlijk het harmonieuze gevoel van samenhorigheid en broederschap. Het “we zijn een wereld: NEDERLAND”-gevoel, na het scoren van een doelpunt. De hele flat trilt dan op haar grondvesten en overal in de buurt hoor je toeterende auto’s en juichende mensen. Prachtig. Voorbeelden schoten door mijn gedachten. De gelijkmaker van Winter (2-2) op het WK van 1994 tegen Brazilie (ik begin op een oude opa te lijken jongens), nadat vuillakken Romario en Bebetto al een wiegend dansje met hun armen hadden gemaakt. Ze dachten dat ze Nederland in de pan hadden na hun twee doelpunten, maar het eerste antwoord kwam al snel van Bergkamp. Een voorzichtig sprankje hoop begon op te dagen, maar toen Winter de gelijkmaker scoorde, schoten de tranen in mijn ogen…. hahaha… de LEEUW vecht terug!!! (Op dat moment ben ik de grootste chauvanist in existence). Ik gooide de deur open en schreeuwde “NEDERLAAAAAANNNDD!!! JAAAAAAHHHHH!!!!” waarna de buren antwoorden “NEDERLAAAANDD WOOEEEHOEEEEE!!!!” (helaas verloren we de wedstrijd, maar het was, in de woorden van de commentator “een zin-de-ren-de pot voetbal”.

En wie kan ooit dat schit-te-ren-de doelpunt van Bergkamp vergeten tegen Argentinie in de kwart finale van het WK in 1998? Ik heb het doelpunt van van Basten meegemaakt in de finale van het EK ’88, maar voor mij is de treffer van Bergkamp het mooiste Nederlandse doelpunt dat ik live en bewust heb meegemaakt. Ik weet het nog goed. Ik had net voor het eerst een mobiele telefoon (een Nokia-ijskast) en ging bij Cesar kijken (natuurlijk bellen met “doe de deur eens open” om ff de mobiel off te showen). We keken. Lange pass van achteren (van de Boer dacht ik). Berkamp kapte, Bergkamp maakte een kleine beweging, Bergkamp scoorde. De oranje-gekte barstte los zowel in Frankrijk als in Zoetermeer.

Ach ja, het worden hopelijk een aantal geweldige weken. Een feest, want, in de woorden van Koetje (Ronald Koeman, voor niet-vrienden) “voetbal is een feest”. Natuurlijk komt er aan elk feest een einde en waarschijnlijk zal dit feest ook wel weer eindigen met een geweldige kater van 4 gemiste strafschoppen. Maar laten we voor een rustige bloedsomloop niet zover vooruit kijken in de tijd. Het wordt een heerlijke zomer. Nu maar zorgen dat ik snel beter ben..

*ik kan na al die jare
n SBS6 gewoon niet serieus nemen. Het amateurisme en het “Prive”- en “Story”-gehalte is gewoon te hoog. Man die expres laag stemmetje opzet: “Rechtstreeks vanuit de hoofdstad is hier Hart van Nederland” waarna je een of andere fotomodel te zien krijgt in plaats van een serieuze journaliste… is dit de muppetshow ofzo? “..And now.. Piiiigggs…. in.. spaaaaccceeee…”"

Tijd voor wat nieuws dus, maar ja, waar vind je nou nog een goedkope kapper? Een paar maanden terug kreeg ik een tip van mijn collega en mede-ex-informaticastudent Kok-Hing Cheung. Hij ging altijd naar een Chinese kapper in Rotterdam. Ik moest eens mee gaan. Enfin, dat gebeurde dus ook. Vlak nadat ik was binnen gekomen, merkte ik het al: ze spraken geen Nederlands. Met twee vingers maakte ik het universeel bekende gebaar: "knippen?"

Ik nam plaats in een stoel. Terwijl Kok-Hing rustig in een stoel zat, genietend van zijn haarwasbeurt door een charmante oosterse dame, werden mijn haren gewassen door een vent met een hele lange pinknagel. Hij schrobte en schrobte. Men, ik dacht dat het zou gaan bloeden!

Mijn hele hoofdhuid was rood en het knippen kon beginnen. Er moest vertaling aan te pas komen. Beetje opknippen, halve bakkebaarden en overal wat korter. Hij deed het zo voorzichtig, dat het zo'n 25 minuten duurde voordat ie klaar was. En het was eigenlijk nog steeds te lang. Maar goed, het was 12 euro. Leuk voor een keer, maar ik had nog niet gevonden waar ik naar zocht.

Ik kreeg nog een tip. Deze keer van Anton van der Heijden. In de turkenbuurt aan de loosduinsekade in Den Haag. Zeven euro had ie het over! Wow! Dat moest ik uitchecken! Helaas vertelde Anton dat toen hij de vorige keer wilde gaan, hij tot de ontdekking kwam, dat de kapper had plaats gemaakt voor een nagelstudio. Maar er moesten er nog meer zijn.

Afgelopen zaterdag ging ik dan kijken op de Beeklaan. Rond 13:45 kwam binnen, zette een vriendelijke glimlach op en wenste de kappers een goede middag. Geen antwoord. Er waren twee kappers en die waren allebei bezig met een klant. Ik wachtte maar rustig. Ik keek om me heen. Overal arabische tijdschriften, met daarbij een exemplaar van de Haagsche Courant. Op tv was een soort arabische CNN te zien. Veel Bush, veel demonstrerende arabieren, opstijgende raketten en explosies. De rechter kapper zag er echt uit als een thug. Kale kop, snor, spijkerbroek en een houthakkersoverhemd. Er kwamen andere mensen binnen. "Salaam", verstond ik. Ze werden begroet en er werd flink wat arabisch gesproken. Ik voelde me echt een buitenlander op dat moment.

Terwijl ik lichtelijk op mijn hoede was voor eventuele moslimextremistische acties met behulp van de scheermessen die op de tafel lagen, keek ik naar de klok. Het was inmiddels al kwart over 2 en ze waren nog steeds niet klaar. Ze kregen ook geen normale knipbeurt. Drie keer werden dezelfde delen geknipt en telkens als er een handdoek afging en ik met hoop werd vervuld, werd er rustig, nadat een kop thee en een sigaret waren genuttigd, een andere handere handdoek om de hals van de klant gegooid. Een scheerbeurt, wat fohnen, nog een beetje bijknippen, nog een beetje bijbuzzen, het ging maar door. Op een gegeven moment leek het wel een scene uit een misdaadfilm. De kapper pakte een klosje garen, deed een draad tussen zijn tanden en aan de andere kant tussen zijn vingers. Alsof ie zo zijn klant op lugubere wijze om het leven kon brengen. Het bleek gelukkig niet zo erg te zijn. Het was een soort massage ofzo, de kapper maakte van die kleine kneepbeweginkjes op het gezicht van de klant. Later begreep ik (van Syntiche) dat het ging om het uittrekken van haren. Het was inmiddels bijna half drie. Ik had besloten om om half 3 mijn mond open te doen om te vragen of het nog lang zou duren. De kappers was inmiddels bezig met het bijknippen van de wenkbrauwen. Ik sprak de man aan en stelde mijn vraag. Hij sprak me aan op zo'n vriendelijke "kardash"-manier: "nog 5 minuten". Gelukkig! Ik beseft ook maar weer eens hoe snel je een oordeel over iemand kunt vellen, zonder dat je iemand ook maar gesproken hebt. En jawel hoor, ik was eindelijk aan de beurt en ik kon gewoon geknipt worden, zonder alle bijrituelen. Het was een aardige vent.

Na een minuut of 20 was ik klaar. Het zag er een stuk netter uit dan bij de Turk in Leiden. Ik had het niet te kort laten knippen, voor het geval het echt knudde zou zijn, dan kon ik het altijd zelf nog bijknippen. Ik rekende mijn 8,50 af en liep naar buiten. De zon scheen, ik stapte in mijn auto en reed voldaan naar huis. Ik had mijn besluit genomen: ik heb gevonden waar ik naar zocht.

Anyway, we gingen skieën in SnowWorld in Zoetermeer. Rachèl was ook meegegaan. We hadden beiden nog nooit geskied, dus het zou wat worden. Rond een uur of 20, was iedereen verzameld. We kregen ski-schoenen en de ski’s. Men! Wat zijn dat een lompe dingen zeg, die schoenen. Je voelt je gelijk Robocop. Het aantrekken was ook erg lastig. Rachèl raakte soms een klein beetje van haar a propos van de hele situatie. Maar goed, uiteindelijk stonden we dan toch op de piste. Het was een hele ervaring, maar ik moet zeggen dat ik het redelijk gauw onder de knie had.

Er geldt op een gegeven moment hetzelfde principe als in een achtbaan: je kunt het allemaal over je heen laten komen en de gang van zaken volgen, of je kan zelf het heft in eigen hand nemen, door het moment voor te zijn. Als je in een achtbaan zit en je wilt in je hoofd sneller gaan, dan stelt het allemaal veel minder voor dan als je onvoorbereid door elke bocht, salto en schroef gaat.

Anyway, op een gegeven stond ik op de heuvel en wilde me naar beneden richten en klaar maken om te gaan. Mijn ski’s begonnen echter al te glijden en ik kon het niet meer tegenhouden. Dat was ff spannend, maar goed, een beetje je gewicht verplaatsen helpt en het liep allemaal smooth af.

Rachèl en ik vatten steeds meer moed en besloten steeds hoger te gaan. Met de skilift dus. Iedereen hield de lift met een hand vast, terwijl je het eigenlijk tussen je benen moest vastklemmen. Gevolg was dat Rachèl (die aan de lift voor me hing) losliet en ik ook. Dus we lagen daar op de berg, terwijl alle andere skiërs op ons afkwamen. Dat was even schrikken, maar gelukkig kwam een collega ons te hulp. Dat hadden we ook weer meegemaakt.

Het uurtje vloog voorbij en we moesten weer de piste af. Het was echt heerlijk om die schoenen uit te trekken. Wat een vrijheid in een keer. Zo licht.. vederlicht… Rachèl en ik liepen naar het dichtsbijzijnde station. Het was tijd om naar huis te gaan.

Ik was aan de beurt.

“We kennen Arthur als een hele goede leerling… bladibladibla..” begon de conrector. Toen kwam het : “…en Arthur.. blijf op de kleintjes letten hè?..”

“Blijf op de kleintjes letten??”, ik was gefrappeerd. Toen begreep ik het. Mevrouw Engelhart van Engels! Ik vond het altijd leuk om een bepaald typetje bij haar te spelen. Ik zag namelijk dat ze me grappig vond en dan deed ik me op een bepaalde manier voor. Ze probeerde me dan serieus te vermanen, maar de glimlach in haar ogen verraadde haar en dan wist ik dat ik gescoord had. Zo had ik altijd de gewoonte om, als er iets betaald moest worden, keihard te protesteren. “maar Arthur, je kan toch wel 12 gulden missen?”, “ja maar juffrouw, ik moet sparen” ging het dan.

Zo’n voorval had zich echter zo’n 2 jaar niet meer voorgedaan toen ik in de 6e zat. Dus toen ik de opmerking van de conrector hoorde, snapte ik eigenlijk niet wat ie bedoelde.

Maar goed, ik moest er even aan denken, omdat ik momenteel met een soort herleving van mijn Dagobert Duck-tijdperk bezig ben. (Ik ben sinds jaar en dag een grote fan van de Dagobert Duck strips getekend door Carl Barks.) Ik bedacht me namelijk laatst, dat ik een fulltime job heb, leuk bijverdien met [N]Gamer, nog thuis woon, geen noemenswaardige vaste lasten heb en via DSW een rekening heb met 5% rente. Als er ooit een tijd is, dat ik vet kan sparen, dan is dat nu wel! Aanleiding voor deze bewustwording, was een aflevering van Oprah Winfrey met financieel guru David Bach (niet te verwarren met mijn voorganger David Maasbach).

Ik heb daarom een aantal weken terug enthousiast een Exelsheet opgesteld met al mijn uitgaven en inkomsten. Erg verhelderend werkt dat. Ik zag gelijk waar ik kon inkorten. Zo heb ik gelijk mijn oude Telfort abonnement (gemiddeld 45 per maand voor 120 belminuten) omgezet naar een Samen Bellen abonnenment (naar verwachting 15 euro voor 500 belminuten). Daarnaast heb ik een speciale “zakgeld rekening”, waar ik elke maand 150 euro op stort. Dat is voor eten, snoepen, bioscoop etc. Dus geen ‘pin-en-strooi-maar-raak’-houding meer en als ik wat overhoud, gaat het naar mijn spaarrekening.

Het advies van de conrector blijkt uiteindelijk toch meer hout te snijden dan ik oorspronkelijk aannam…

Ik moest diezelfde ochtend eigenlijk vocallen tijdens de dienst van 11.15, maar toen ik op weg ging naar Den Haag, bleek de Zoetermeer Stadslijn niet te rijden wegens werkzaamheden. Ik kwam pas om 11.20 aan, waardoor ik niet mee kon doen. Toen Rachèl en ik naar Zoetermeer reisden, moesten we nog steeds via een alternatieve route. We kwamen op het station aan, maar moesten nog naar een ander station in Zoetermeer reizen.

Er stonden een aantal coducteurs klaar die informatie moesten verschaffen.

“Dag meneer, is er een alternatief voor de Zoetermeer Stadslijn?”
“Ja hoor, er staat een bus klaar, die reist naar Centrum West”
“Ah, heel fijn! Wanneer rijdt die precies?”
“oohh.. die rijdt om de haverklap..”
“ah, bedankt!”

We liepen door en dachten nog even na… “om de haverklap”. “Hoeveel is een haverklap?” vroeg Rachèl.
“oh ongeveer 15 minuten” antwoordde ik. “Echt waar? Ik dacht dat het wel minder zou zijn”.
“Ach ja, eigenlijk weet ik het ook niet”

Gefrappeerd over dit puike staaltje NS accuraatheid, zetten we onze weg voort..

De bus stond klaar. We stapten in en reden weg.