Na lang beraad zijn hier dan eindelijk de foto's van de huwelijksreis. Na de bruiloft op 4 september, verbleven Rachel en ik in een gezellig hotelletje aan zee. Een prima gelegenheid om even bij te komen van alle drukte.

Op donderdag 6 november vertrokken we voor een kleine twee weken naar Toscane. We hadden een heerlijke tijd. De foto's, uiteraard nog afkomstig uit mijn Sony R1, staan eindelijk online in de gallery onder "Hoofdmenu -> Arthur's Kronieken - 2007-09 Huwelijksreis Arthur en Rachel".

Laterz!

Rond 6.15 stond ik op. Douchen en dan eindelijk DAT pak aantrekken die al weken in de kast hing. Het pak was ontworpen door de zeer getalenteerde Jeroen van Tuyl, overhemd op maat, schoenen van Botticelli en een oude riem die ik ooit van Rachèl had gekregen :)

Om stipt 7.30 kwamen mijn neefjes, Henk-Jan en br. Patrick mij ophalen. We reden naar Linschoten om de trouwauto op te halen en vervolgens door naar Houten. Het weer was tegen de verwachtingen in voortreffelijk, zon en een beetje bewolking. Er zou later die dag nog een enkel kort buitje vallen, maar op een enkele keer na vielen ze precies op de momenten dat we er geen last van hadden.

Het viel ook enorm mee met de files. Ik had verwacht dat de eerste dinsdag na de zomervakantie wel laaiend druk zou zijn, maar dat viel dus mee. We kwamen uiteindelijk zelfs te vroeg aan bij huize De Bruijn. Rachèl en ik vertrokken vrij snel weer naar Leiden om daar foto's te schieten en daarna was het alweer tijd voor het stadhuis.

De toespraak was erg leuk en persoonlijk. We hadden de ambtenaar zelf uit kunnen kiezen aan de hand van een foldertje met korte verhaaltjes over de verschillende ambtenaren. We dachten aan haar gezicht en verhaal te bespeuren dat ze ons wel zou liggen en dat deed ze ook. Het was ook leuk dat er veel collega's van werk langs waren gekomen.

Na het gemeentehuis nog een korte fotosessie en toen richting het water voor een leukboottochtje. Het was enorm gezellig en ik vond het vooral grappig hoe de kinderen enorm gefascineerd naar het water keken. Gabriël zat hele verhalen te brabbelen terwijl hij met zijn vingertje naar het water wees :)

Uiteindelijk nog een maaltijd in de Bethlehemskerk bereid door zr. Ligia en zr. Jacky en toen de climax van de dag: de kerkdienst. Het was echt enorm mooi. Br. De Bruijn bracht een erg directe en confronterende boodschap en er gaven zelfs 2-3 mensen hun hart aan de Heer. We vonden het ook tof dat onze fotograaf vertelde dat ze heel wat kerkdiensten had meegemaakt, maar nog nooit op deze manier."Ik vond het een eer om erbij te zijn". We waren sowieso enorm blij met onze fotograaf. Het klikte eigenlijk al vanaf ons eerste gesprek en die dag leek het vaak net alsof ze gewoon één van de gasten was.

Na de dienst was er nog een kort feest tot een uur of half elf. Het was wel een beetje jammer dat we de hele tijd bezig met feliciteren waren en dat het daarna alweer zo laat was dat mensen weer weg moesten. We hadden graag nog hier een daar een praatje gemaakt vooral met de mensen die we lang niet meer hadden gezien. Maar ja, we hadden het expres zo gepland om de kerkdienst zo toegankelijk mogelijk te maken.

De dag zat er alweer op. Het was een geslaagde bruiloft, zeker ook door het harde werk van de ceremoniemeesters: Anton van der Heijden en Daniëlle Bruin. Joshua bracht ons naar ons hotel in Katwijk aan Zee en de donderdag er op zouden we vertrekken naar Toscane!

Onze fotograaf was niet de enige die een registratie van de dag maakte. Mijn oude maatje Henk-Jan schoot de hele dag om de fotograaf heen, nadat ik hem een bootcamp fotografie had gegeven om mijn R1 te doorgronden. Er staan ook enkele foto's door mij genomen in.. ik heb het klaar gespeeld :)

Het resultaat kun je vinden onder foto's -> Arthur's Kronieken -> 2007-09 Bruiloft Arthur & Rachèl

De vakantie in Toscane was heerlijk en foto's van de reis en de grote dag die vooraf ging volgen natuurlijk nog. Momenteel is mijn internettoegang wat minder wegens de verhuizing, maar dat gaat goed komen.

Het getrouwde leven bevalt erg goed. Het is erg gezellig en ondertussen hebben we al onze eerste bezoekjes ontvangen. Er moet nog wel veel gebeuren, maar langzaamaan wordt het steeds leuker en krijgt alles steeds meer karakter.

Deze kiekjes zijn genomen door Joël. De rest staat in zijn Picasa albumpje. ]]> http://www.arthurarts.nl/blog/2007/09/18/backwork/feed/ 2 http://www.arthurarts.nl/blog/2007/09/10/buongiorno/ http://www.arthurarts.nl/blog/2007/09/10/buongiorno/#comments Mon, 10 Sep 2007 14:35:45 +0000 arthurarts http://www.arthurarts.nl/blog/2007/09/10/buongiorno/ Zo! Eindelijk een internetcafe gevonden! Morgen zijn Rachèl en ik al EEN WEEK getrouwd! (papieren bruiloft? :) De bruiloft was echt heel erg leuk, maar ik ben ook enorm blij dat het allemaal eindelijk achter de rug is. We zijn wel enorm benieuwd naar de foto’s van de huwelijksfotograaf (www.fotomakers.nl). Het weer viel gelukkig enorm mee en het was precies droog op de goede momenten. Het boottochtje met de familie was enorm gezellig en ook de dienst was erg mooi. Het stukje dat Act of Compassion ‘s avonds opvoerde was ook helemaal geweldig.

Momenteel zitten we in Florence (Firenze), een erg mooie en cultuurrijke stad. Ons huisje is ongeveer 1,5 uur hier vandaan, midden in het wijnlandschap op een afgelegen heuvel. Elke ochtend is het heerlijk ontbijten met de zon op onze bol en een prachtig landschap op de achtergrond.

We hebben gedurende de hele periode een autootje gehuurd (Fiat Panda! Woopie!) en gisteren heb ik een gidsje gekocht van Toscane, zodat we nu wat doelgerichter kunnen reizen. Er valt hier zoveel te zien, zoveel te proeven, ruiken, horen en fotograferen dat er haast geen beginnen aan is :) Maar er verschijnen natuurlijk nog wel wat foto’s ;) Ciao!

Verder natuurlijk de koffer inpakken voor de huwelijksreis, de kaart van Italie op mijn Tom Tom zetten, videocamera opgeladen, DS opgeladen, camera schietklaar afgesteld en natuurlijk een stel t-shirts en korte broeken ingepakt.

Het is een dag voor de bruiloft, maar ik besef me gewoon niet goed wat me morgen te wachten staat. Er zijn honderden dingen om je zorgen over te maken, dus dan doe ik dat maar gewoon niet. Uiteindelijk is het voor de rest van de wereld een doodgewone dinsdag, dus dat moet ik maar in mijn achterhoofd houden. Gewoon aanbellen, gewoon even naar het stadhuis, gewoon naar de kerk en gewoon lekker eten.. niks aan de hand :)

Nog één nachtje slapen…

Afgelopen zaterdag had Anton een koele vrijgezellenparty georganiseerd. Hoewel ik wist dat ik die zaterdag vrij moest houden, had ik totaal geen idee wat we zouden gaan doen. Hoewel het er even op leek alsof we zouden gaan bungee jumpen, bleek het gelukkig iets minder heftig! Sumoworstelen!

Echt super lache en ik kon weer goed al mijn oude judotruukjes uit de kast halen :) Uiteindelijk deden we ‘de winnaar blijft staan’ en ik hield het vrij lang vol, maar uiteindelijk kregen ze me met twee man toch nog omver :D Het was overigens nog best intensief en ik heb er nog twee dagen spierpijn aan overgehouden.

Daarna zijn we nog naar één van mijn (dankzij de ober) favoriete restaurants geweest en hebben we lekker gegeten. Erg koel!

Hoewel we niet altijd zoveel tijd hebben als we zouden willen ivm de vele overige activiteiten, merken we dat God in alles zegent. Het blijft verbazingwekkend hoezeer in alles, binnen een korte tijd, binnen budget en boven verwachting wordt voorzien.

We zijn nu inmiddels al een ruime twee weken de nieuwe bewoners van ons appartement en we zijn er erg blij mee. Alles is erg netjes achter gelaten en de vorige bewoners bleken hele aardige lui te zijn. We zijn inmiddels natuurlijk druk bezig met verfen, kijken voor meubilair en gisteren is Jefta langs geweest om me te leren hoe je laminaat moet leggen.

Natuurlijk moet er nog een hoop gebeuren en vanaf morgen ben ik dus al vrij om de laatste puntjes op de i te zetten. We zouden het bijna vergeten, maar we gaan na de bruiloft ook nog op vakantie natuurlijk! Lijkt me echt heerlijk na al die maanden van voorbereidingen en geregel.

We zijn ook enorm blij met de hulp die we links en rechts krijgen. Je bent zolang samen met alleen de ceremoniemeesters bezig en als je dan na een paar besprekingen merkt dat er een heel team achter je staat, dan is dat wel even een flinke bemoediging. En helemaal tof natuurlijk dat Anton en zr. Danielle zoveel van hun tijd en energie in onze bruiloft willen steken.

Nog een weekje…

Vorige week zaterdag was het vrijgezellenfeestje van Sinclair. We gingen met een groepje karten en ik wist nog de tweede prijs in beslag te nemen.

Vorige week dinsdag was de bewuste dag van Sinclair & Irene en ik was de heuze officiele bruidsfotograaf. De foto's zijn erg mooi geworden, maar ze moeten nog allemaal langs de kwaliteitskeuring gaan.

Rachèl en ik hebben ook flink rondgekeken naar meubels zodat we een beetje een idee konden vormen van wat alles ongeveer kost.

Zaterdag was er natuurlijk weer een nieuwe editie van Licht op Nederland. Het was weer erg leuk en Act of Compassion was sinds enkele weken weer in de volledige bezetting aanwezig.

Maandagavond een gesprek gehad met de ceremoniemeesters van de bruiloft, dinsdagavond een gesprek met de fotograaf en woensdagavond zangdienst.

Morgen is de oplevering van ons nieuwe appartementje en 's avonds naar Amsterdam om de jeugddienst te doen, zaterdag vissen met de jeugd en zondag de dienst leiden in Schiedam. En dan begin ik niet eens over mijn werk waar momenteel alle hens aan dek is. Kortom: het is weer erg drukkie drukkie.

Een tijdje geleden schoot ik een paar foto's voor de trouwkaart van Sinclair & Irene. De foto's waren goed gelukt en erg mooi.

Rachèl zei na het zien van de foto's dat ze het jammer vond dat ik niet voor onze kaart zulke mooie foto's kon schieten.

"Geen probleem schatje" zei ik en een paar klikjes later hadden we een leuke serie van onze gezichten.

Na een paar weken schuiven, passen, meten en experimenteren, rolde dit design uit de creatieve breinen van Rachèl en mij. Het leuke is dat we de kaart ook echt samen hebben ontwikkeld. Ik had het basisidee van de ogen in het midden bedacht (varianten op deze pose bevinden zich aan de binnenkant van de kaart) en Rachèl bedacht dat de lijntjes om de foto's heen het effect zou creëren dat we ergens achter zitten. De kleurafstemming was ook het resultaat van een collectieve keuring en de sierlijntjes zijn een detailshot van een handgemaakt Illustrator patroontje van Rachèls broertje, Othniël.

Het leuke van de foto op de voorkant is natuurlijk dat we niet naar elkaar of in de camera kijken, maar ergens naar boven in de verte. Het heeft iets symbolisch ofzo, dat we kijken naar de toekomst, naar God en naar het grote plan wat Hij voor ons heeft liggen. Het zet in ieder geval je fantasie aan het werk. In mijn interpretatie kijken we dus ook niet naar twee verschillende dingen, maar naar hetzelfde, het is alleen iets heel groots :)

En om een veel gehoorde vraag te beantwoorden: yip, dat zijn de trouwringen. Gemaakt in de winkel met mijn W810i ;)

Vandaag nog precies 6 weken... :)

Ik dus op donderdag 5 juli helemaal naar Misc in Amsterdam. “Heeft u dat ene kostuum dat op de site stond?” Bleken ze niet meer te hebben en by the way, het was geen kostuum, maar een overjas. (“waarom vond ik ‘m dan onder het menu ‘kostuums’?”). “Kijkt u anders nog even rond.”

Na kort rond te kijken in de winkel had ik het wel weer gezien “allemaal weer één pot nat”. “Meneer, dit allemaal zo hetzelfde, dik streepje, dun streepje, lang, kort, bruin, grijs of zwart, maar het is allemaal hetzelfde. Ik zoek iets anders, maar ik kan het nergens vinden. Ik zoek meer Hugo red label stijl.”

Hij begreep wat ik bedoelde “het bestaat wel hoor, maar dan moet je naar de P.C. Hooftstraat gaan”. Ikke naar de P.C. rijden. Ik had wel ff geluk. Normaliter is het een dure straat, maar ik kwam precies in het sale seizoen ;)

Hugo, Hugo Boss, Canali, Armani, Dolce & Gabanna, Gucci en zelfs Oger (wat verschrikkelijk oubollig ) ik ben ze allemaal afgegaan en allemaal was het 3x niks.

Ik liep terug naar de parkeermeter om nog wat extra geld te doneren, toen mijn oog viel op een etalage op de eerste etage, in een zijstraatje. Ik zag weinig maar, ik dacht “hmm, daar moet ik nog eens gaan kijken”.

Eerst nog een andere winkel aangedaan (ook niks), maar uiteindelijk liep ik binnen. “Heren beneden meneer”. Ik liep de trap af en ik werd begroet door superkoele, creatieve ontwerpen. Maar ja, het was voornamelijk casual stuff.

Toch hingen er wel een aantal pakken, maar het leek toch weinig. Ik sprak de dame aan “ik zoek een trouwpak, dat net een beetje anders is. Moet wel netjes zijn natuurlijk, maar niet standaard. Kijk zoiets vind ik wel leuk, maar hier zit dan weer geen broek bij”.

De dame keek rond en schoof wat opzij. Van het jasje dat ik net aanwees, was nog een exemplaar, maar met broek! “heeeyy” dacht ik bij mezelf. Ik snel passen, maar het was mijn maat niet. Jammer, het was natuurlijk sale en meestal hangt dan alles in de rekken. “Heeft u deze in een andere maat?”, vroeg ik toch maar. Ze ging even naar achteren en kwam naar buiten “ongelofelijk maar ik heb precies je maat”.

Ik snel aanpassen en het zat prima. Ik bleef nog wel meer dan een half uur wikken en wegen. Het was niet echt een traditioneel trouwpak en ik kocht het in een zaak die ook gewoon casual kleding verkocht. Niet waar je direct verwacht iets te vinden. Uiteindelijk hakte ik de knoop door. Het was een superleuk pak dus hij is sowieso koel om te hebben.

Pas toen ik eenmaal thuis kwam, los van de hele context waarin ik het pak kocht, raakte ik echt overtuigd. Ik was geslaagd! Een echt Arthur-pak. Nu nog wat toeters en bellen voor erbij :)

Ondertussen gebeurt er natuurlijk weer een hoop. Afgelopen zondagochtend werd Boaz, het zoontje van Tirsa & Jochem opgedragen. Helaas kon ik niet de afterparty meemaken, want ik moest om 15.00 in Dordrecht zijn voor een workshop drama.

Rond 12.30 nam ik dus weer afscheid en reed ik, vanuit Amstelveen, naar Den Haag om daar enkele leden van AoC op te halen en daarna door te rijden naar Dordrecht. Naast de jeugd van de gemeente Dordrecht, was ook een gemeente van Hoogezand er. De workshop ging volgens mij best goed en ik vond dat ze veel creativiteit en speelsheid lieten zien tijdens de oefeningen. Het zou natuurlijk geweldig zijn als er een paar mensen iets op pakken en iets moois gaan opzetten.

Aankomend weekend geef ik de workshop opnieuw in Belgie. Het zal (dacht ik) de eerste keer zijn dat Act of Compassion opgesplitst gaat worden. Het grootste gedeelte gaat o.l.v. Merriam naar Licht op Nederland, een ander gedeelte gaat mee naar België. Ik zou het leuk vinden als we nog een stukje zouden groeien naar ongeveer 16 man. Dan zouden we tijdens de “Licht op” -acties op verschillende plaatsen kunnen ondersteunen. Wie weet :)

]]> http://www.arthurarts.nl/blog/2007/07/05/nog-2-maanden/feed/ 0 http://www.arthurarts.nl/blog/2007/06/27/uitkabbelen/ http://www.arthurarts.nl/blog/2007/06/27/uitkabbelen/#comments Wed, 27 Jun 2007 15:11:20 +0000 arthurarts http://www.arthurarts.nl/blog/2007/06/27/uitkabbelen/ Deze week heb ik het gevoel alsof ik keihard geroeid heb, over de finishlijn ben gegaan en nu even lekker aan het uitvaren ben.

Onze trouwkaart is zo goed als af en kan deze week naar de drukker, we hebben een trouwauto gescoord, we hebben een hotel geregeld voor na de bruiloft, op werk hebben we vorige week twee belangrijke opleveringen gedaan en ik heb in de nacht van zondag op maandag weer vijf artikelen voor [N]Gamer opgeleverd.

Natuurlijk was de storting van mijn vakantiegeld ook bevordelijk voor mijn goede humeur (ka-ching!). Dat kunnen we goed gebruiken voor de bruiloft! Nog maar 2 maandjes en 1 week….

Het begon natuurlijk al goed op maandag met de grote musical die we opvoerden in het World Forum Convention Centre: Simson De man van Staal. De musical was erg leuk en de zaal (capaciteit 5000 man) zat zo vol dat er mensen weggestuurd moesten worden (wegens de brandweervoorschriften). Het was ook de eerste keer dat we de musical 2x opvoerden. De avondvoorstelling was uiteraard minder druk dan de middagvoorstelling, maar ik vond het nog steeds een zeer goede opkomst (minstens 1200 man denk ik), zeker voor een eerste keer.

Een van de dingen die me echt opviel, was hoe rustig br. John steeds bleef tijdens de uitvoering. Tijdens de middagvoorstelling ging er op een gegeven iets niet helemaal goed. Ik weet van mezelf hoe erg ik het altijd vind als ik iets regisseer en het komt er niet uit zoals ik het voor ogen heb. Het kan (kon) soms voor mij echt een heel optreden verknallen. (Je zult mij ook zelden helemaal horen freaken van “Het ging supergoed!” enzo. Ik heb vrijwel altijd wel iets waar ik niet helemaal tevreden over ben, maar ik maak er een bewuste keuze voor om het niet mijn plezier te laten verknallen.)

Misschien dat ik daarom wel zo superblij met de stukjes van Act of Compassion. Ze zijn lekker compact, snel, to the point, er zit niets in dat er niet hoeft te zitten en ze zijn te perfectioneren.

Maar anyway, Simson was een daverend succes en ik denk dat ik het één van de leukste musicals vond om in mee te doen. Het was ook de eerste musical die mij echt wist te raken. Het moment dat Simson besefte dat hij nu ECHT zijn kracht was kwijt geraakt was tragisch en ook het moment waar Simson achter de molensteen liep en het lied klonk “Simson, waar zijn je haren? Waar is de kracht die God gaf” was erg mooi. Wat een triest verhaal is het eigenlijk.

Jaja, Pinksteren was weer zo’n drukke dag waarin ik van 7.15 tot 23.15 in de weer was. Oh ja, Sharon Kips, de winnares van X-Factor was ook aanwezig om wat liedjes te zingen. Erg koel. Natuurlijk moest ik nog even een foto scoren ;)

Dinsdag was het natuurlijk weer gewoon werken, maar ‘s avonds hadden we een teamuitje van werk. We gingen naar Blijdorp en ja, we hebben Bokito gezien (heb ‘m nog even in de houdgreep genomen ;).

Woensdag was het tijd voor twee fotosessies voor BLAD. Voor het volgende nummer van dit nationale interne tijdschrift voor werknemers van LogicaCMG, heb ik de foto’s verzorgd voor 3 artikelen. De week ervoor schoot ik ook foto’s van de officiële ondertekening van het de partnership tussen LogicaCMG en Oracle. Erg, erg leuk.

Donderdag kwam weer een belangrijke mijlpaal in de huwelijks voorbereidingen voorbij. Om 18.30 verschenen Rachèl en ik op het stadhuis in Leiden voor een gesprekje over het verloop van de huwelijksvoltrekking. Was weer erg gezellig en leuk. We werden geholpen door een zeer tactische mevrouw. Ze moest natuurlijk ook even een fotootje van ons nemen voor ons plakboek. Na wat aanwijzingen vroeg ze: “fotograaf?… aha betrapt!” :)

Vrijdag was nog zo’n belangrijke mijlpaal: we spraken af met ons hypotheekmannetje (een dude die ook Jefta, Jochem en Joël had geholpen, dus zo onderhand een familieadviseur). Doel van de bijeenkomst: ondertekening van de hypotheek. Het was erg leuk. Toen ik de offerte doorkeek leek het even alsof de kosten veel hoger zouden zijn dan we hadden gedacht, maar gelukkig viel het allemaal mee. Pfwiew. De begroting voor volgend jaar klopt gelukkig toch. Mijn adviseur heeft verscheidene pogingen gedaan, compleet met tekeningetjes en objecten die op tafel staan, maar eigenlijk snap ik er nog steeds weinig van :)

Zaterdag vertrok ik samen met Gerard den Hollander en een kleine selectie van Act of Compassion naar Antwerpen. In het kader van Licht op België gaf ik een workshop over drama. Het was een daverend succes. De mensen werden enorm geïnspireerd en deden enthousiast mee. Ik hoop dat hier nog veel uit voort mag komen.

Het was nog wel een uitdaging. Ik wist niet hoeveel mensen er op zouden komen dagen en dacht dat ik blij mocht zijn als er 6 mensen zouden zijn. Uiteindelijk waren er 15 mensen die de workshop volgden, dus het liep ongeveer een uur uit. Maar het was echt top.

Ik gaf alleen een workshop in de ochtend. ‘s Middags woonden we de workshop van br. Francois bij. Dat is een man die met allerlei leuke goocheltrucs en toestanden aan straatevangelie doet. Natuurlijk waren alle AoC-ers laaiend enthousiast om eindelijk achter alle geheimen te komen. We kunnen nu een beertje en een hondje maken met ballonnen! Yehaa!

Zondag was weer een eerste mijlpaal voor mij. Ik gaf voor het eerst de bijbelstudie op zondag. Vanaf volgend seizoen neem ik het over van Br. Hathie. Br. Hathie gaat een bijbelstudieavond organiseren en ik ga de basiscursus geven op zondag tussen de twee diensten. Het ging erg goed. De cursus behandelt de basis van het christelijk leven, maar deze basis is juist onze kracht en als we falen, is dat meestal doordat we de basisprincipes uit het oog verliezen.

‘s middags hadden we nog een helpersmeeting en daarmee werd de uiterst drukke, vruchtbare en zeer verzadigende week besloten.

Hierbij wat fotootjes van het appartementje waar Rachèl en ik al een tijdje op hebben ge-aast (in de huidige staat natuurlijk).

Gezellig toch? :)

En dat allemaal binnen een week of twee. Afgelopen weekend waren we op de Love & Marriage beurs in Utrecht en dat was erg, erg inspirerend, maar niet om de redenen waar je aan zou denken (had mijn R1 niet bij me, maar gelukkig wel mijn w810i :)

Ik ga dit jaar met een nieuw projectje beginnen en ik heb er goede moed in. Als het zou lukken zou het echt een uitkomst zijn van waar ik eigenlijk al een tijd lang steeds meer over loop te dagdromen.

Verder is er nog nieuws over deze blog. In de zomer verhuis ik mijn website naar een andere webhost. Powweb (mijn huidige host) is vorig jaar overgenomen door een ander bedrijf (compleet met helpdesk in India) en dit is gepaard gegaan met een daling in servicekwaliteit. Kortom, het heeft zijn beste tijd gehad en it’s time to move on..

Stay tuned..

Afgelopen zaterdag hadden we de eerste Praise & Worship avond van 2007. Ik denk dat we kunnen terugkijken op een succesvolle avond. Daniel Amoako had voor de avond een koele flyer ontworpen en deze werden dan ook goed uitgedeeld door de jeugd: zo'n 150 mensen waren zaterdag aanwezig. De avond begon echt koel met Jonathan die een sfeertje toeste op zijn keyboard en Rakesh die minutenlang achter het drumstel freakte. Hij drumde zaterdag echt meesterlijk goed!

Act of Compassion trad zaterdag ook op met de gouwe ouwe 'Agnus Dei'. We zouden eerst Exodus opvoeren, maar die leek jeugdleider Bart toch wat te druk voor de avond. Het was echt een goed optreden en ik heb in een keer een nieuwe waardering voor het stuk gekregen. Hoewel Exodus voor de straat misschien een betere versie is, is Agnus Dei net wat mooier als je al de volle aandacht van de mensen hebt en er geen 'lokker' nodig is.

De Kingdom Dancers hadden ook een nieuwe dans ingestudeerd en die was natuurlijk weer erg leuk.

Deze avond fungeerde als een pilot voor toekomstige outreach acties en ik denk dat we van deze avond een hoop kunnen leren. De grootste mogelijkheid zie ik eigenlijk in het combineren van de Kingdom Dancers en AoC stukken tot één act. Mijn mening is dat dans altijd wel leuk is, maar niet duidelijk genoeg. Je kunt uit een dans zelf zelden een boodschap halen, behalve uit de muziek zelf. Nu hoeft dat natuurlijk ook niet altijd. Dans kan immers ook gewoon abstracte expressie zijn, maar voor deze avond was een duidelijke boodschap juist heel geschikt geweest.

Daarnaast was Agnus Dei wel leuk en mooi, maar voor zo'n avond kun je er veel meer in stoppen dan een stukje uit ons standaard openlucht repertoire (die veelal zo zijn gemaakt dat ze simpel en makkelijk opgevoerd kunnen worden en zo min mogelijk afhankelijk van een omgeving moeten zijn). Daarnaast was de boodschap uit de mix die voor de avond werd gebruikt, precies dezelfde boodschap als die van Agnus Dei. Mogelijkheden genoeg dus. Ik ben benieuwd naar hoe dit zich gaat ontwikkelen in de toekomst.

En over de toekomst gesproken. Er is momenteel natuurlijk een hoop gaande. De bruiloftsvoorbereidin gen zijn in volle gang (morgen nog exact 5 maanden te gaan!).

Verder heeft God ook voorzien in een fantastisch leuk zaaltje dat precies is wat we zochten en hebben we inmiddels ook een huwelijksreisbestemming uitgekozen. Ik heb er echt helemaal zin in. Dat wordt echt super gezellig, super leuk en super romantisch :) Twee vrijdagen geleden hebben we ook met br. David overlegd waar we na ons huwelijk heen zouden gaan. En.. Tam Tam...Rachèl zal mee gaan naar Capitol! (vrouw volgt de man enzo :)

Roll on september.. ;)

We hadden besloten er een leuk en constructief dagje van te maken. 's Ochtends om 10.00 hadden we een afspraak op het gemeentehuis in Zoetermeer. Ik was redelijk vroeg opgestaan en Rachèl was ook al om 8.15 vanuit Houten vertrokken. Rond half 10 belde Rachel op dat er weer panne was bij de NS en dat ze het niet zou halen. Ik pleegde een telefoontje naar het gemeente huis, waar ze begrip toonden. We konden gewoon langskomen.

Rond 10.40 was het zover: de papieren waren ondertekend en we zijn in ondertrouw! Nu waren we van plan om naar Leiden te gaan om een feestzaal te zoeken, maar eenmaal thuis bleken er een heleboel andere dingen nog geregeld te kunnen worden.

We stelden een begroting op (phoei, wat kan geld snel op gaan), belden het gemeentehuis in Leiden voor een definitief trouwtijdstip en maakten een voorlopige dagplanning voor 4 september 2007.

's Avonds gingen we naar Leiden om wat zaaltjes te bekijken en aten we gezellig wat in een restaurantje. Het was die avond trouwens behoorlijk mistig en dat leverde nog enkele leuke fotootjes op.

Nu we definitief de datum hebben vastgesteld, een begroting hebben gemaakt en een voorlopige dagindeling hebben, is het allemaal een stuk tastbaarder geworden.

Met de voorbereidingen voor YouthFest Noord, schrijven voor [N]Gamer, organisatie voor Licht op België en de huwelijksvoorbereidingen zijn het momenteel spannende, drukke, maar ook zeer leuke tijden... hier een kort fotoverslagje van de dag.

Het zou een historische dag worden..

We gingen naar mijn geboortestad Nijmegen. Rond 11:10 kwam ik bij haar huis aan en een klein uurtje later waren we op weg naar Gelderland. Ik wilde oorspronkelijk naar Dukenburg gaan, een winkelcentrum waar ik vroeger wel eens kwam, maar we reden er per ongeluk voorbij en toen waren we alweer aanbeland in de wijk waar ik tot mijn vijfde woonde en tot mijn tienertijd twee keer per maand kwam: Hatert.

We liepen wat rond ik vertelde Rachèl allemaal over vroeger (opaatje) en liet haar veel plekjes zien compleet met de nodige ankedotes. Het was erg leuk, maar aan de andere kant toch wel een beetje triest. De gemeente is de hele wijk aan het slopen en herbouwen. Het huis waar mijn vader de laatste dagen van zijn leven slijtte is niet meer en had plaats gemaakt voor een groot grasveld, de vijver waar ik vaak speelde stond bijna droog, de Spar was weg, overal Donner Kabab tentjes en hele huizenblokken uit mijn geheugen waren weggevaagd.

Het was best wel onwerkelijk, alsof je hele geschiedenis voor je ogen werd uitgeveegd.

"Ik laat je even zien waar ik ..." veranderde steeds meer in "even kijken of ... er nog staat". We kwamen bij een klein winkelpleintje, vlak bij mijn oude huis. Hetzelfde Chinese restaurant stond er nog en ook snackbar Klavertje Vier had weten stand te houden (ik kocht er vaak zure bommen).

Natuurlijk moest ik even kijken of die dikke man met bruin haar en bruine snor nog steeds in de snackbar stond. We liepen er langs en waarempel! Hij stond er en was geen steek veranderd! Ik zei tegen Rachèl dat we ff naar binnen moesten gaan. Ze had wel trek in een lollie :) Binnen de kortste tijd raakte ik met de snackbar-dude in gesprek.

"Piet Arts..nee die ken ik niet.... o wacht! Dikke Piet!" :) Ik vertelde dat ik zijn zoon ben. We babbelden wat over hoe de buurt was veranderd.

We gingen naar een grasveldje waar we heerlijk van de zon genoten. Ze wist niet dat ik al weken bezig was met de voorbereidingen voor een aanzoek. Omstreeks 16.30 vertrokken we weer naar de auto die ik had laten staan bij de Shell waar ik altijd een pakje shaq en de krant voor mijn vader moest halen. Ik had om 17.00 in het Goffertpark afgesproken, op het veldje tegenover het Goffertstadion van NEC.

We kwamen ongeveer om 16.55 aan, maar ik zag niemand. Ik twijfelde of ik wel op de goede plek zat. Ik besloot de auto te parkeren. "zullen we even gezellig wandelen?". Dat vond ze prima. Ik wilde rond het stadion lopen om te kijken of de ballonvaartdienst misschien ergens anders stond.

Terwijl we rond het stadion liepen, zag ik de auto en aanhangkar van Eep van Harten rijden (check foto's van 29 september op hun site). "moewahahahaha" dacht ik bij mezelf :) Ik verzon een smoes om even de aandacht van de plek af te leiden en we gingen even het clubhuis van NEC binnen.

Op een gegeven moment vroeg ze lachend "stond dit echt op je planning voor vandaag?". Ze begreep niet waarom ik haar naar een voetbalstadion leidde, terwijl we in zo'n mooi gezellig park waren. We liepen ondertussen in de richting van het grasveld, waar ik wist dat ze bezig waren om de ballon klaar te maken.

"heb je last van hoogtevrees?" vroeg ik. Precies toen ik die zin uitsprak, hoorde ik een heftige "PPSSSHHHHTTT" en zag ze in haar ooghoek de vlammenbrander opschieten. Het was een timing die ik precies zo zou regisseren als ik een film moest maken. Ik zag aan haar dat het kwartje was gevallen en ze werd erg zenuwachtig. Ze wist niet of ze het wel zou durven.

We hadden echter weinig tijd om na te denken, want nadat we ons hadden voorgesteld aan de crew waren we binnen mum van tijd bezig te helpen de ballon klaar te maken.

Omstreeks 17.40 stegen we op vanuit het park. Het ging ontzettend rustig en vredig. Omdat de ballon even snel als de wind gaat, is het voor je gevoel windstil. Met een snelheid 40 km/u genoten we op 1.7 kilometer hoogte van het prachtige uitzicht. Het weer was echt perfect.

Ik had me die week nog best wel zorgen gemaakt, omdat het weerbericht regen en onweer hadden voorspeld, precies op vrijdag! Op mijn werk uitte ik diverse malen mijn twijfels tegen mijn collega's. Zij waren al op de hoogte van mijn plannetjes. Ik had echt de hele week gebeden dat ondanks de slechte voorspellingen het toch mooi weer zou worden. Het gebed werd echt verhoord.

In de verte was het uitzicht een beetje mistig. De piloot legde uit dat dit kwam door de vocht in de lucht die vanaf de zee kwam. Het gaf echt een dromerig effect aan alles. Waterplassen schitterden in de zon en de wolken leken erg dichtbij.

Ik moest natuurlijk nog het aanzoek doen, maar ik begon te twijfelen. Het was natuurlijk erg hoog en ook best wel eng als het mandje soms heen en weer wiebelde. "op deze manier kan ik niet erg makkelijk the question poppen" dacht ik bij mezelf.

De ballonpiloot legde uit dat de hoogte nodig was om bepaalde windstromen te pakken. Na verloop van tijd zaten we op de goede richting en daalden we weer. We zweefden wat dichter bij de grond. Erg leuk. Je hoorde het verkeersgeruis, hondengeblaf, mensen praten en kinderen spelen. Natuurlijk begonnen die allemaal heftig te zwaaien en te schreeuwen toen we voorbij vlogen.

Na op zo'n grote hoogte te zijn geweest, viel die 100 of 200 meter nu wel erg mee. Het was erg ontspannen. Ik had ondertussen al zo'n 15 minuten mijn hand in mijn jaszak en hield met bezwete hand een klein doosje vast.

Terwijl we boven het dorpje Dieren vlogen, zei ik "ik heb nog een verrassing voor je"...

Ze lachte naar me op een manier alsof ze al wist wat er zou gaan komen "wat dan?". Ik gaf haar het doosje en vroeg of ze met me wilde trouwen.

Ze straalde helemaal en met een brede lieve glimlach zei ze 'ja'. Joeeehooeeee!

Terwijl we daalden en ons gereed maakten voor de landing riepen een paar kinderen naar ons "land bij ons! land bij ons!" :) We vlogen jammer genoeg voor hun nog een stukje verder en rond 19.30 maakten we een touchdown in een weiland in het dorpje Hall. Alle omstaanders keken naar ons. De kinderen schreeuwden helemaal enthousiast "was het leuk?", "hoe lang hebben jullie gevlogen?", "waar zijn jullie vandaan gekomen?". Het was echt grappig.

Ze wilden graag meehelpen met het opruimen van de ballon. Natuurlijk ging al snel het bericht rond dat er een huwelijksaanzoek had plaatsgevonden en werd trots de ring geshowed.

Nadat de ballon was ingepakt, moesten we gaan zitten. De piloot begon een grappig verhaal te vertellen over hoe het idee van de luchtballon was ontstaan (een damesrok die boven de open haard omhoog ging :) ). Volgens een wet van Koning Lodewijk, mocht hij ons dopen tot Baron en Barones van Nijmegen tot Hall. Hij deed gras op ons hoofd (de eerste luchtballonnen vlogen op hooi) en goot champagne over ons hoofd.

Het was echter donker en ik voelde helemaal niets. "Meneer ik voel helemaal geen champagne". Rachèl begon te lachen en de piloot zei met een grijns op zijn gezicht "ik vond het zo wel genoeg. Misschien moeten jullie nog eten, ik weet het niet of je dan champagne in je haar wilt hebben".

Weer een naief Arthur-moment :)

We reden terug naar Nijmegen waar we mijn auto hadden achtergelaten. Na een korte maaltijd, hervatten we onze weg naar Houten. Joehooeee we zijn verloofd!! :)

Natuurlijk heb ik de dag niet voorbij laten gaan zonder wat foto's te schieten.