Ik ging mee om de boel op foto en video vast te leggen en Rachèl deed kinderwerk i.s.m. de gemeente daar.

We reisden via Dubai en tja, nu we er toch waren, waarom dan niet een paar daagjes langer blijven voor een 2,5-jarige anniversary honeymoon? :-)

Hoewel ik tijdens mijn eerste bezoek aan Dubai een beeld had gevormd dat echt alles kunstmatig en oppervlakkig is, heeft een aanschaf van een Lonely Planet gids mijn gedachten kunnen veranderen. Dubai heeft naast de gigantische malls, wolkenkrabbers en luxe hotels, ook een ander gezicht. Minder glamoureus dichter bij het echte leven. Die kant van Dubai trekt de boel enigzins in evenwicht en dat maakt de Emiraat toch interessanter dan aanvankelijk lijkt.

Hieronder enkele foto’s (met wat captions dit keer).

[Diashow]

1234►

Foto’s geschoten met 40D + Tamron 17-270 VC.

·

[Diashow]

·

Verder heb ik onlangs de cursus Certified ScrumMaster gevolgd, gegeven door Jeff Sutherland himself en succesvol het examen afgelegd. Scrum is een “pattern language for hyperproductive software development”, een framework om zeer productieve, zelfsturende teams te creëren. Het is momenteel een van de grote trends in software development. Het is allemaal geen rocket science, maar wel iets dat gewoon echt werkt. Leuk om op het c.v. te hebben. Grappig detail: bij de cursus was ook een journalist van Computable aanwezig. Hij maakte de shot hiernaast. Nice.

·

Eind vorig jaar hadden we onze eerste korte speelfilm uitgebracht: Vrienden. De film diende als een soort pilot om te zien wat we ongeveer allemaal konden bereiken met de huidige middelen die we nu hebben (Canon 5D Mark II, 24-70 F2,8L) en Adobe Premiere Elements). De film werd echt een groot succes. Iedereen is echt apetrots op het resultaat en het heeft ons allemaal ‘sterretjes in de ogen’ gegeven. Ik zal ‘m binnenkort op YouTube zetten.

·

Vandaag traden we met Act of Compassion op in Capitol. Het stuk was een bewerking van de gelijkenis van de talenten. Enkele maanden geleden vroeg br. Bart om tijdens de jeugddienst even snel een toneelstukje te verzinnen en daar is het idee uit ontstaan. We hebben het concept verder uitgewerkt en ondertussen ook weer geëxperimenteerd met (voor ons) nieuwe filmtechnieken zoals blue screening (ok, het was eigenlijk de zijkant van een gele vrachtwagen. Met dank aan Simon voor het wapperen van de sjaal en Michaël voor het bekertje water :). We hadden echt ontzettend goed geoefend voor het stuk. Het op- en afbouwen hadden we vaak doorgenomen en we hebben veel aandacht aan details besteed.

Helaas ging het vandaag niet helemaal vlekkeloos door problemen met de techniek. De stukken film waar we hard aan gewerkt hadden, konden tijdens de eerste dienst niet worden vertoond. Ik was voorbereid op problemen met de techniek, dus ik had 2 DVD’s gebrand en het filmpje op stick meegenomen, evenals een installer voor een mediaplayer. Helaas mocht het niet baten en moesten we het doen met alleen de audiotrack die ik als ‘uiterste backup’ had meegenomen. Ach ja. Het was toch wel leuk geworden en ik ben sowieso hartstikke trots op de inzet van het hele team.

Hoewel ik me echt helemaal kan opvreten als iets niet gaat zoals ik het in mijn hoofd heb (als het gaat om het leggen van creatieve eieren ben ik erg pietepeuterig), besef ik dat iedereen ook gewoon zijn best doet. Je wilt eigenlijk je frustratie op iets afreageren. Het meest voor de hand liggende om te doen, is om het af te reageren op mensen, maar eigenlijk heeft dat nooit enig nut en is het nooit constructief of opbouwend. Op dat moment probeert iedereen met man en macht het schip te redden en tja, dat lukt of lukt niet. Het blijft alleen wel erg jammer dat op zo’n manier een heel stuk, waar zoveel tijd in heeft gezeten, bijna om zeep wordt geholpen.

·

Ander nieuws. Sinds enkele dagen ben ik in het bezit van de ultra koele, supersonische Canon EF 70-200 F4L IS. Echt een fan-tas-tische lens. Hij is echt superscherp (zelfs op 21MP) en hij voelt erg, erg lekker aan. Hij is een stuk kleiner dan de F2,8 versie. Dit wist ik al, maar nu ik ‘m regelmatig in mijn handen heb, besef ik pas echt hoeveel het scheelt. De 2,8 versie zal ik nog wel inzetten voor de bruidsreportages, maar voor al het andere werk is dit een meer dan adequate lens.

Ik heb afgelopen zaterdag een eerste shoot mee gedaan voor de cover van een boek. De resultaten zijn voortreffelijk. Zodra de foto’s echt gepubliceerd worden laat ik het weten.

Zo, dat was het weer voor nu. Laterzzzz.

Hoe dan ook, dit jaar kwam er een einde aan de jarenlange traditie om de jaarwisseling in Houten te vieren. Heel de familie De Bruijn met aanhang verzamelde zich dit jaar in Bavel voor een leuk potje gezelligheid. Een surpriseparty voor de kinderen, een surpriseparty voor de volwassenen, een partytent compleet met Wii & Balanceboard en natuurlijk lekker eten (verzorgd door de Bavelse Chinees).

Jefta introduceerde een nieuwe loting: wie organiseert de volgende Oud & Nieuw? De gelukkige winnaars waren ook de organisatoren van dit feestje. Ze waren heel erg blij ;-)

Hier wat gezellige foto’s van de middag/avond/nacht.

[Diashow]

1234►

Since I had a few days off, I finally had a chance to post some NYC pics. As I’ve written earlier, last december we went to The Big Apple for a small pre-Christmas holiday. Although most cities I’ve visited are easily ‘conquered’ within a day or four, New York City is on a whole other level. After a week we feel we’ve only scratched the surface. There are so many things to see, so many shops to wander around for hours and everything is moving at a blistering speed.

We saw most of the big Manhattan landmarks, watched a Broadway show, skated at the Rockafeller Icerink, walked around Greenwhich Village and did a lot of good shopping.

The dollar was at an all-time low and the Christmas-sale was moving forward at full speed, so it was an ideal time to pick up the bargains.

Here are a couple of pics. They are all shot with a Canon 40D and a Tamron 18-270VC.

[Diashow]

12345►

New York, New York, we’ll definately meet again!

Onze voorganger Br. David interviewde de maestro. Het was echt leuk om hem te horen praten. Hij is inmiddels 80, maar hij zat nog zo vol met stukken die hij wilde instuderen, plaatsen die hij wilde zien en ideeën om te verwezenlijken. Hij had ook nog steeds zijn verzameling speelgoedtreintjes en zei dat hij het soms moeite had zich tot studie toe te zetten, omdat hij graag computerspelletjes speelt. Schitterend :-)

In de middag werd er nog een besloten concert gegeven in het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Gemeenteleden mochten mee en br. David was uitgenodigd om ook een korte zegenbede te doen. Ik was van de partij en schoot enkele plaatjes.

De Canon 5D mark II is een zogenaamde Full Frame camera. Kort gezegd komt het erop neer dat de camera een grotere gevoelige plaat heeft dan 95% van alle andere DSLR’s die er momenteel te koop zijn. De mark II heeft een beeldchip die vergelijkbaar is met het klassieke 35mm formaat.

[Diashow]

1. Grotere gevoelige plaat -> betere lichtgevoeligheid -> betere resultaten in situaties met weinig licht.
2. De professionele lensen van Canon (z.g.n. L-lensen) zijn allemaal gemaakt voor het 35mm formaat. Op een cropped sensor zoals bijvoorbeeld de Canon 40D/50D/500D/1000D heeft, betekent dit dat je niet het bereik hebt zoals oorspronkelijk is bedoeld. Een 24-70 lens wordt door de kleinere sensor een 38-112 lens. Je zoomt dus iets verder in, maar mist dus de grotere hoek en die is nu juist zo belangrijk voor bijvoorbeeld groepsfoto’s, landschapsfoto’s of architectuurshots. Op de 5D komen die lenzen pas echt tot hun recht.

Ten tijde van schrijven levert de Mark II de beste beeldkwaliteit uit Canon’s spiegelreflexlijn. De 1Ds mark III (3500 euro) is beter gebouwd en bevat meer geavanceerde functies, maar qua beeldkwaliteit is de 5DmII de huidige koning.

Hierboven zijn wat eerste testshots op hoge iso-snelheden vanaf ISO 1600. Ik vind de resultaten verbluffend.

Let op: de foto’s zijn tussen de 2 en 4MB dus afhankelijk van je verbinding, kan het laden kan eventjes duren.

Alle foto’s zijn genomen met de Canon EF 50mm F1.8 (deze is dankzij de wijdere hoek op fullframe eindelijk verlost van het claustrofobische effect). Binnenkort wat testshots met mijn nieuwe Canon EF 24-70 F2.8L lens :-)

We waren dit keer wat langer gegaan dan normaal (3 dagen). Het was weer erg lache. London is zo’n stad die altijd maar doorraast. De eerste twee dagen zijn geweldig, daarna snak je naar rust. Leuk om 1x in de zoveel tijd te doen.

[Diashow]

123►

Het werden vier heerlijke dagen die aanvoelden als een hele week. We arriveerden rond 19.00 in hotel Le Chalet. We hadden een leuke kamer met uitzicht op de vallei. Nadat we onszelf hadden geïnstalleerd, gingen we wat eten en we sloten de avond af met een afleveringetje 24 season 4.

De volgende dagen hebben we de grotten van Hotton bezocht, een tuin met buxussen gesnoeid in leuke vormpjes, een kasteel en 25km gefietst en 10km gekajakt. Het weer was verder voortreffelijk evenals het eten. Als je er eens kort tussenuit wilt, dan is La Roche een echte aanrader. Check de kiekjes.

[Diashow]

12►

Check het hiero

En zo belande ik gisteren op een plek waar ik enkele jaren geleden me niet van kon voorstellen dat ik er ooit uit vrije wil zou belanden: de AutoRAI.

[Diashow]

123►

Mijn drie keuzes:

1. Aston Martin DB9/DBS – Geen idee wat het verschil tussen de 9 en de S is, maar o, o, o, wat is het een mooie wagen. Zo prachtig vormgegeven, zo uberkrachtig. Het is wat mij betreft de mooiste Bond-auto ooit.
2. Audi R8 – Ik schreef hierboven dat Audi mij niet vaak kan bekoren. Dat klopt, ik moet niks van de A3, A4, A6, A8 en TT hebben. De A5 daarentegen is weer errug mooi. Maar die valt echter in het niet bij de gruwelijk mooie R8. Wat een beauty.
3. Alfa Romeo 8c- Sander is al jarenlang fan van het merk en gisteren begon ik in te zien waarom. De 147 vind ik niks, maar de Spider, Brera en zelfs de Mito, zijn erg leuke wagentjes. De 8c is helemaal een plaatje. Op het eerste gezicht denk je “moewah, klein wagentje”, maar hoe langer je kijkt, hoe mooier ie wordt. Prachtige vormgeving. En wanneer je als Alfa-rijder toch voor de zoveelste keer met pech langs de weg staat, heb je in ieder geval een mooie auto om in te zitten terwijl je op de ANWB wacht :)

Ook Ohra was er. Laat je gegevens achter en maak kans op een leuke mini-laptop.

Zoals ik al eerder schreef, was ik net overgestapt van zorgverzekeraar en toevallig was dat Ohra. “Ja hoor, ik ben geïnteresseerd in jullie verzekeringsproducten” vinkte ik aan om extra kans te maken.

19 december 2008 werd ik gebeld. “Dag meneer Arts, met [truusje] van Ohra, u heeft meegedaan met een prijsvraag tijdens de HME Beurs… “

“… en u heeft helaas niet gewonnen, maar mag ik u een aanbod doen voor een geweldige verzekering” dacht ik er achteraan in een splitseconde.

tot mijn verbazing vervolgde ze: “en u heeft de prijsvraag gewonnen! U heeft een Acer One minilaptop gewonnen!”

Woohooo!

[Diashow]

Het is een low-end model. Linux, 1.6Ghz Atom, 512MB en 8GB SSD, 1024×600 resolutie, maar ik ben er echt ontzettend blij mee. De Solid State Drive is echt geruisloos en natuurlijk een stuk robuuster dan een normale harde schijf. Een andere koele feature is dat je er een SDHC kaart in kan stoppen en dat het systeem het gewoon ziet als een interne harde schijf. Voorlopig heb ik niet veel nodig, maar altijd handig voor in de toekomst.

Ik zat al een half jaar lang na te denken over welke minilaptop ik zou moeten nemen (de keuze zou waarschijnlijk een HP2133 zijn geworden als ik dit gelukje niet had). Echt heel koel dat het nu zomaar in mijn schoot wordt geworpen :) Het model is net te klein om serieus te gebruiken voor werk, maar het is ideaal voor onderweg (vakantie/zendingsreis). Ook Rachèl kan ‘m goed gebruiken voor de Kids Church beamer-presentaties.

Ohra Bedankt!

Er was een kinderbingo, waarbij elk kind een team vormde met een “tante” (de mannen vermaakten zich met Jefta’s nieuwe PlayStation 3) en later was er nog een volwassenen-bingo, met als inzet cadeautjes die iedereen voor elkaar had gekocht.

Verder keken we nog Ratatouille en speelden we een potje Triviant. Het mooie van dat laatste (naast de absurde vragen – “welke Jojo…”) was dat ik rondes achterelkaar een beurt moest overslaan omdat ik steeds op een kleur terecht kwam die ik al had, maar dat ik uiteindelijk met een winningstreak van 3 correct beantwoorde vragen er nog met de winst vandoor ging :)

Een geslaagde avond :)

[Diashow]

1234►

Maar wat vooral ontzettend leuk was, was het uitstapje dat we met Qualogy maakten. Zoals ik al eerder schreef, bestaat ons geweldige bedrijfje nu 10 jaar en dat moest gevierd worden. Paul, de directeur, wilde dat op een leuke manier doen en gaf een stel medewerkers de opdracht om wat te verzinnen. Dagjes keukenhof werden voorgesteld, waarop Paul antwoordde: "waarom doen we niet iets wat ECHT leuk is". Een trip naar Hawaï was iets te leuk, maar uiteindelijk is het Barcelona geworden.

[Diashow]

1234►

Vrijdag 3 oktober kregen alle medewerkers dus een vrije dag en verzamelden we samen met partners op Schiphol voor een te gek weekendje Barcelona. We hadden zelfs een privévliegtuig. Het was echt heel tof. Er was één georganiseerde excursie, maar verder was het voornamelijk lekker je gang gaan. 's Avonds hadden we lekker eten en we sliepen in een geweldig 4 sterren hotel, 100 meter van Placa de Catalunya, hartje centrum.

Barcelona is echt een geweldige stad. Het is nu de tweede keer dat we er geweest zijn, maar de eerste keer dat we echt zijn blijven overnachten. Check de foto's.

De zaterdag vooraf had ik sneaky een vrijgezellenfeest gepland. Ik had een afspraak met hem gemaakt om 10.00, om nog even alles door te nemen (ik was ceremoniemeester op de bruiloft).

Hij wist niet dat ik in het geniep i.s.m. zuslief Andrea een aantal vrienden had opgetrommeld. Wat volgde was een echt hilarisch schouwspel.

[Diashow]

12►

De deur ging op: “Arthur?! Wat doe jij hier?”.

Hij was erg verbaasd mij te zien, want hij was in de veronderstelling dat hij naar mijn huis zou komen om daar te overleggen.

“Oh maar dan doen we toch gewoon bij jou?” zei ik.
“Ja, maar mijn internet doet het momenteel niet.” antwoordde hij.

“Ok, wat nu” dacht ik bij mezelf. “Lopen naar de heg waar de vrienden stonden en dan ‘Surpriseee’ schreeuwen? Neehhh”.

Gelukkig vroeg Cesar of ik ff binnen wilde komen. “Pffhieuww..”

We gingen zitten. Ik hield een slap verhaal over de bruiloft die ik de dag ervoor had geschoten en hoe mooi de foto’s wel niet waren. “He, is dat nou Rick?” keek hij verbaasd naar het raam.

“ding-dong!”
“He Rick? Wat doe jij hier?”
“Ja ik was toevallig in de buurt…”
“Kom binnen”

We gingen weer babbelen..

“ding-dong”
“He Samir?!”
“Ja, ik kwam Arthur tegen en blabla…”

“ding-dong”
“He Hans?!”
“Ja ik hoorde dat je zulke lekker koffie had”

Het ging zo vijf keer achter elkaar door. Op een gegeven moment had ie het wel door.

We hadden om 10.30 een afspraak bij Attractie Centrum Zoetermeer. Een handige bijkomstigheid was dat Rick er vroeger had gewerkt. Hij kon een beetje helpen met het programma omgooien zodat iedereen het leukste kon meemaken (Hans en Kees moesten eerder weg) en wist er nog een leuke deal uit te slepen.

Bij het AttractieCentrum zorgde Rogier dat de groep compleet was en kon het feest beginnen.

We gingen Laser Gamen, speelden Bungie Soccer, karten en laser squashen en sloten af met een lekker maaltijd. Een geslaagde actie en zeer gezellig.

Niemand heeft last gekregen van hoogteziekte en er was slechts 1 valpartij, waarvan de bult al na 1 dag weg was.

Met 42% van de bevolking die onder de armoedegrens leeft, is Nepal een van de armste landen ter wereld. Ik ben in Indonesie, Pakistan, Brazilie, Thailand en Roemenie geweest, maar Nepal spant tot nu toe bij mij de kroon wat betreft armoede. De miljoenenhoofstad Kathmandu, heeft slechts 3 uur per dag elektriciteit en de straten zijn bezaaid met vuil en stof, koeien lopen vrij rond en straatverlichting is afwezig (tenzij je het afbrandend vuil daartoe wilt rekenen). De kennis van hygiëne lijkt compleet afwezig. In dezelfde rivier waar de resten van afgebrande lijken worden gedumpt, zit een paar meter verderop iemand zijn potten en pannen af te wassen en zitten anderen te graaien naar resten van sieraden of andere verkoopbaar materiaal.

Te midden van al die armoede is de kerk een stralend licht van hoop. Het kindertehuis is een oase van vrijheid, vreugde en liefde en momenteel zijn er al meer dan 1 miljoen christenen in Nepal. Sinds dit jaar is Kerstfeest zelfs uitgeroepen tot een nationaal feest! Een enorm wonder als je bedenkt dat er 50 jaar geleden nog geen 100 christenen waren. Maar het is ook niet vreemd. Met zijn 330 miljoen goden is het hinduisme (de hoofdreligie van Nepal) werkelijk een religie gedreven door angst en duisternis. Mensen leven zonder hoop en zijn afgescheiden van elkaar door het kastensysteem. Mensen snakken naar de waarheid van het Evangelie.

Een uitgebreid verslag zal nog volgen voor Nieuw Leven magazine. Binnenkort post ik ook wat meer pitoreske foto’s.

Afgelopen zaterdag was bijna heel Act of Compassion vergaderd in Venlo voor een nieuwe editie van Licht op Nederland. In de middag waren we bij een openluchtactie van Gemeente De Bron in Weert.

Een leuk detail was dat de voorgangersvrouw van die gemeente (en toevallig ook de zus van Rachèl), ooit de oprichtster is geweest van Act of Compassion (al heette het toen nog geen Act of Compassion). We deden tijdens de middag enkele stukken en ook 's avonds tijdens de jeugddienst konden we weer optreden.

De openluchtactie en de dienst werden in een tent, midden op het grasveld van een woonwijk gehouden en dus liepen er regelmatig mensen langs. Tijdens de optredens 's avonds bleef er een klein groepje jongeren staan en kijken naar de stukken. Het was allemaal vrij rustig, maar ik heb in de loop der jaren geleerd om niet naar aantallen o.i.d. te kijken, maar gewoon te doen wat je moet doen. De Heer zorgt wel voor de rest.

Na de middagdienst/openlucht namen we nog enkele koele foto's, waaronder het juweeltje hierboven.

Volgende optredens zijn weer op 10, 24 en 30 november en op 1 en 8 december.