Ik ging mee om de boel op foto en video vast te leggen en Rachèl deed kinderwerk i.s.m. de gemeente daar.

We reisden via Dubai en tja, nu we er toch waren, waarom dan niet een paar daagjes langer blijven voor een 2,5-jarige anniversary honeymoon? :-)

Hoewel ik tijdens mijn eerste bezoek aan Dubai een beeld had gevormd dat echt alles kunstmatig en oppervlakkig is, heeft een aanschaf van een Lonely Planet gids mijn gedachten kunnen veranderen. Dubai heeft naast de gigantische malls, wolkenkrabbers en luxe hotels, ook een ander gezicht. Minder glamoureus dichter bij het echte leven. Die kant van Dubai trekt de boel enigzins in evenwicht en dat maakt de Emiraat toch interessanter dan aanvankelijk lijkt.

Hieronder enkele foto’s (met wat captions dit keer).

[Diashow]

1234►

Foto’s geschoten met 40D + Tamron 17-270 VC.

Since I had a few days off, I finally had a chance to post some NYC pics. As I’ve written earlier, last december we went to The Big Apple for a small pre-Christmas holiday. Although most cities I’ve visited are easily ‘conquered’ within a day or four, New York City is on a whole other level. After a week we feel we’ve only scratched the surface. There are so many things to see, so many shops to wander around for hours and everything is moving at a blistering speed.

We saw most of the big Manhattan landmarks, watched a Broadway show, skated at the Rockafeller Icerink, walked around Greenwhich Village and did a lot of good shopping.

The dollar was at an all-time low and the Christmas-sale was moving forward at full speed, so it was an ideal time to pick up the bargains.

Here are a couple of pics. They are all shot with a Canon 40D and a Tamron 18-270VC.

[Diashow]

12345►

New York, New York, we’ll definately meet again!

Niet nodig om te zeggen dat we er enorm naar uitzien. Aan de ene kant wel opmerkelijk. Trouwe lezers zullen zich wellicht nog herinneren dat mijn vorige bezoek aan New York niet echt in de smaak was gevallen. We kwamen net terug van een geweldige, gezellige, warme zendingsreis uit Brazilie. Het contrast met het commerciele, koude, kille, oppervlakkige NYC was waarschijnlijk te groot.

Toch, op de een of andere manier kreeg ik laatst weer een enorme zin om de stad op te zoeken. Een paar klikken op supersaver verder en whoppa, het reisje was geboekt. Dit keer wordt het minder bonnefooi-achtig dan de vorige keer.

Heb inmiddels al een gids gekocht, talloze folders doorgelezen, sites bezocht, mensen gesproken, uitjes gepland en zelfs een nieuwe lens gekocht (later meer daarover). Kortom: het gaat ongetwijfeld een hele leuke en gezellige tijd worden.

Ook bijzonder grappig dat we in New York al twee ontmoetingen gepland hebben staan. Pastor Jovie Galaraga uit de Filipijnen zal in dezelfde periode dat wij er zijn, ook aanwezig zijn. We hebben al afgesproken een dagje samen te gaan eten. Ook collega Sander Nieuwenhuizen is rond die tijd in New York, dus ook daar staat al een junkfoodsessie mee gepland.

Roll on december!

Het werden vier heerlijke dagen die aanvoelden als een hele week. We arriveerden rond 19.00 in hotel Le Chalet. We hadden een leuke kamer met uitzicht op de vallei. Nadat we onszelf hadden geïnstalleerd, gingen we wat eten en we sloten de avond af met een afleveringetje 24 season 4.

De volgende dagen hebben we de grotten van Hotton bezocht, een tuin met buxussen gesnoeid in leuke vormpjes, een kasteel en 25km gefietst en 10km gekajakt. Het weer was verder voortreffelijk evenals het eten. Als je er eens kort tussenuit wilt, dan is La Roche een echte aanrader. Check de kiekjes.

[Diashow]

12►

Rachèl en ik maken gelijk van de gelegenheid gebruik om er eens een weekendje lekker tussenuit te gaan. Na de diensten, rijden we door naar het plaatsje La Roche in de Ardennen. Ben er volgens mij nog niet eerder geweest, maar het schijnt er best mooi te zijn. Riviertjes, grotten, bossen, meertjes en kastelen enzo. Heb er wel zin in :)

Nog maar twee nachtjes slapen..

Check het hiero

Ik ga in de toekomst nog wel wat met dit kaartje doen op deze blog, maar voorlopig even leuk om te laten zien. Onderaan een lijstje met favoriete plaatsen. Jammer: geen controls in het kaartje om in te zoomen op de verschillende plekken. De stand staat ten tijde van schrijven op 91 steden in 26 landen, maar erg veel zegt het niet, want er staan ook een boel (noemenswaardige) Nederlandse steden bij :)

1. Barcelona, Spain
2. Manilla, Philippines
3. Rio de Janeiro, Brazil
4. Singapore, Singapore
5. Hersonissos, Greece
6. Londen, UK
7. Zoetermeer, The Netherlands

Mijn gedachten gingen terug naar de vorige dag. Ik sprak in de gemeente in Santo Antionio de Jesus, waar ik denk ik mijn beste preek tot nu toe bracht. Het was een mooie ervaring. Ik hoorde zaterdagavond na de openlucht, dat ik moest spreken en zondagmiddag hadden we weer een etentje met de voorganger. Het etentje was weer erg goed, maar kostte wel weer 3 uur van de voorbereidingstijd.

Ik had het ook niet op mijn hart om dezelfde boodschap te brengen als de zondag ervoor in Armagosa. Het werd zoeken naar het juiste onderwerp, maar aan het eind van de ochtend had ik een idee in gedachten. Na het etentje werkte ik het idee uit in een structuur en zocht er Bijbelteksten, voorbeelden en anekdotes bij. Het kostte nog best wel wat tijd. Ik had verwacht dat we rond 18.30-18.45 opgehaald zouden worden, maar ze stonden al iets over 18.00 voor de deur. Ik had op dat moment mijn preek nog helemaal in mijn laptop staan! Aargh!

Nou ja, ik wist dat ik mijn best had gedaan en had die ‘klik’ met het onderwerp. “Heer, ik vertrouw op U” dacht ik bij mezelf. Martijn wist de dag ervoor nog even de spanning op te voeren.

“Het is best een charismatische gemeente en ongeveer even groot als Capitol”.
“Het maakt mij niet echt uit hoe groot de gemeente is” antwoordde ik.

Martijn legde uit dat niet alle sprekers voor elke grootte publiek geschikt zijn. Dat klopt wel, maar ik had in dit geval niet mijzelf uitgenodigd, maar ik was gevraagd. Ik vertrouw er dan op dat de Heer me niet voor een klus vraagt als Hij niet denkt dat ik die samen met Hem kan klaren. Daarom ga ik dit soort uitdagingen nooit uit de weg. Het zijn uitstekende gelegenheden om weer een mijlpaal neer te zetten.

Enfin, in de gemeente aangekomen schreef ik snel een paar steekwoorden op, de bijbelteksten en de groffe outline en ik sloot mijn map. Vertrouwen en geloven.

De studenten voerden eerst nog Agnus Dei op. De manier waarop ze het speelden was echt gezalfd en het stuk raakte de mensen aan.

Ik werd aangekondigd. Ik sprak over dat God ons heeft gemaakt naar zijn beeld. We zijn gemaakt om zijn adem in ons te hebben en om zijn beeld te dragen. De duivel is echter druk bezig om het beeld van God uit mensen weg te vagen. Mensen weten niet meer waar ze vandaan komen, wie ze zijn, waar ze naar toe gaan, waarom ze leven. De moderne maatschappij wil ons doen geloven dat we slechts een chemisch (on)gelukje zijn. Mensen zijn depressief, verslaafd, gaan gebukt onder fobieen, we hebben vandaag miljoenen straatkinderen, de lijst gaat maar door. Dit is niet waarvoor we gemaakt zijn. De kerk heeft een opdracht om het beeld van God weer te herstellen. De Bijbel beschrijft hoe mensen in de schaduw van Petrus werden genezen. Mensen als Smith Wigglesworth en Aimee Semple McPherson zijn moderne voorbeelden van mensen die soortgelijke dingen deden. Maar elke gelovige kan licht, genezing, vrede, hoop en bevrijding brengen. We dragen als gelovigen het beeld van God: Jezus.

Het ging erg goed. Ik maakte me vooraf ergens zorgen ik de tijd niet vol zou kunnen maken, maar uiteindelijk duurde het toch zo’n kleine 50 minuten schat ik. (Komt natuurlijk ook door de vertaling, wat gemiddeld 40% extra tijd kost.) Ik was blij, de mensen waren blij, de voorganger was blij, pastor Jeremias was blij. De klus was geklaard, ik kon naar huis!

Mijn vlucht gaat om 16.10 met bestemming Brussel, nog 3 uur wachten. Vanavond rond 21.30, na een reis van meer dan 40 uur (!) ben ik weer thuis bij mijn vrouwtje! Ciao!

We sloten de avond af met gebed en praise & worship. De studenten kwamen met een hart vol verwachting en toen we samenstemden in gebed, begon de Heilige Geest vele studenten aan te raken.

Het was heel erg tof. De kerk is het Lichaam van Christus. Dat lichaam moet niet gehandicapt zijn, maar fit. Klaar om de orders van de Meester uit te voeren. Om het bovennatuurlijke te kunnen doen, hebben we de Geest van God nodig en de genadegaven. Het was een hele bijzondere avond en een geweldige afsluiting van een geweldige lesweek.

Morgen staat er een outreach op het programma. Daarin zullen de studenten o.a. het ingestudeerde dramastuk opvoeren. Ik ben erg benieuwd.

De lessen waren op zich ok, maar de avond miste wat schwung. Het leek of iedereen van het begin af aan een beetje duf was. Misschien had de hitte van de dag ermee te maken. Het was gisteren denk ik de warmste dag van de week, een graadje of 35 moet het wel geweest zijn.

Tussen de middag hadden we niet bij de voorganger gegeten, maar hadden we zelf een tentje uitgezocht. Ik wilde een lichte maaltijd nemen: een groentesoepje en een broodje, maar in Brazilie kennen ze het woord licht niet echt in combinatie met eten. Er kwam een hele pan soep aan, waarin naast groente ook nog spaghetti zat verwerkt. En het broodje was ook niet echt licht te noemen. Ach ja..

We besloten de avond met een ijsje op een terrasje onder het genot van wat live-muziek. Jaja, het leven van een bijbelleraar valt niet mee..

Ik begon een uurtje eerder met een paar studenten die mee wilden doen met een dramastukje. We werkten aan een dramastukje dat we met AoC al jarenlang opvoerden: Agnus Dei. Een stuk dat je werkelijk overal ter wereld kunt opvoeren. Het ging erg leuk. Vandaag de tweede les en zaterdag gaan we het opvoeren tijdens de grote evangelisatiecampagne.

Verder stond er 1 onderwerp op het lesprogramma: finances. Een onderwerp dat over de hele wereld bij veel mensen gemengde gevoelens oproept, simpelweg omdat het hun portemonnee raakt.

De Bijbel spreekt er echter duidelijk over dat we niet moeten vastzitten aan geld en dat God ons geld toevertrouwt en dat we er goed mee om moeten gaan. We behoren niet alleen onze lokale gemeentes te ondersteunen met onze tienden, maar dienen ook zelf goed met ons geld om te gaan. Geld kan een goede dienaar zijn, maar het is een verschrikkelijke meester. En dit geldt natuurlijk nog meer als we in de bediening staan en we geld beheren dat mensen aan de gemeente geven.

Heel erg veel grote mannen en vrouwen van God konden uiteindelijk de verleiding niet weerstaan. Het gegeven geld werd gebruikt voor zelfverrijking en zij brachten daarmee enorme schade toe aan het Lichaam van Christus. Enorm triest en een waarschuwing voor ons alemaal.

Een mooie les over integeriteit, rentmeesterschap en het afleggen van rekenschap.

De twee onderwerpen konden mooi worden samengevoegd. Ik heb door de jaren heen inmiddels al heel wat anekdotes in mijn baggage, o.a. door alle acties met Act of Compassion, dus genoeg te vertellen.

We besloten de avond met rollenspellen voor 1-op-1 gespekken. Altijd lachen, gieren en brullen natuurlijk, maar wel heel erg leerzaam. Ik vroeg de studenten of ze allemaal wilden opletten en feedback wilden geven. Ik schreef zelf ook dingen op die ik zag en zo kwamen er heel wat leuke dingen uit.

Als docent zit je tijdens de rollenspellen in hetzelfde schuitje als de studenten. Je weet niet wat ze gaan zeggen en kun je dus ook geen kant-en-klare antwoorden oplepelen.

Ik was dus tijdens de gesprekken ook erg biddende dat ik goede feedback kon geven waar de studenten echt wat aan hebben. Gelukkig geeft de Heer altijd weer wijsheid en kwamen echt hele mooie inzichten naar boven.

Elk mens is anders en er bestaan geen trucjes of standaardantwoorden waardoor mensen tot geloof komen. We hebben als christenen wel de Heilige Geest die door elke muur van doctrine, zelfingenomenheid en rationele bolwerken kan breken, recht naar het hart van de mens. Daar kan niets anders tegenop.

Ik mocht Masterplan Soulwinning brengen. Het was een module waar ik dagenlang over zat na te denken hoe ik deze moest brengen. Uiteindelijk was er een bepaalde samenloop van omstandigheden waardoor het allemaal op zijn plaats viel. Ik wist hoe ik het moest aanpakken en het ging prachtig.

Martijn gaf ervoor een inspirerende les over de parabel van het verloren schaap en dit sloot perfect aan op mijn onderwerp.

Het is zo mooi. De Oogsttijd Bijbelschool is nog geen 5 jaar geleden begonnen in Nederland met 9 studenten. Vandaag zijn er tientallen scholen over de hele wereld en is er zoveel vraag dat we soms moeite hebben om het allemaal bij te benen. Gelukkig heeft de Heer beloofd dat het uiteindelijk Hij is, die zijn gemeente zal bouwen. Ik zie uit naar de volgende lessen.

We werden naar ons nette en zeer degelijke hotel gebracht. Onderweg vertelde pastor Jeremias dat ik de zondag in Armagosa zal spreken tijdens de zondagdienst en Martijn in St. Antonio.

Momenteel heb ik net de kerkdienst achter de rug. De diensten zijn hier ‘s avonds in plaats van ‘s ochtends. Ik bracht een preek over het boek Deuteronomium. Het boek is geplaatst vlak voor de intrek in het beloofde land. Aan het einde van Numeri en het einde van Deuteronomium, is het volk van Israel niet verder gekomen. Dit terwijl de eerste vier boeken van het OT een continu verhaal vertellen. Vlak voor dit moment van overgang, vlak voordat het volk Gods belofte in bezit gaat nemen, komt Deuteronomium, oftewel “herhaling van de wet”. Blijkbaar is het van belang dat gedurende transitiefases in ons leven, momenten waarin we onze prioriteiten veranderen, we eraan herinnerd moeten worden dat God nog altijd nummer 1 wil zijn in ons leven.

Na de preek werd ik nog meegenomen naar een restaurant en momenteel slaap ik bij de voorganger van de gemeente in Armagosa. Morgen word ik opgehaald en keer ik weer terug naar St Antonio, waar de ‘s avonds de eerste lessen zullen beginnen.

Inmiddels zijn we op de plaats van bestemming. We hebben een hotel geboekt op het vliegveld van Rio zelf. Scheelt heel wat gehannes met taxi’s en haasten en files. Morgen vliegen we verder naar Salvador, gevolgd door een 3 uur durende autorit naar Santo Antonio waar de Bijbelschool is.

Het zal de eerste keer zijn dat ik les geef op Oogsttijd. Ik ben erg benieuwd wat me allemaal te wachten staat en ben tegelijkertijd ook erg enthousiast. Het is in sowieso fijn om met Martijn te reizen. Hij heeft al vaker les gegeven dus hij vertelt me veel van zijn ervaringen. Daarbij is het fijn om af te kunnen stemmen hoe we dingen gaan aanpakken. Maandagavond zal de eerste les zijn.

Bepaalde scenes uit reis naar Brazilië van 2005 staan nog altijd op mijn netvlies gebrand. De volgepropte zalen, de prachtige muziek, de tropische avonden, de hartelijke mensen, de relaxtheid van het dagelijks leven daar, br. John ON FIRE, het was echt fantastisch.

Dit keer zal de reis waarschijnlijk een heel ander karakter hebben, maar ik zie echt uit naar de dingen die God gaat doen. Het zal ongetwijfeld weer een onvergetelijke ervaring worden.

Maar wat vooral ontzettend leuk was, was het uitstapje dat we met Qualogy maakten. Zoals ik al eerder schreef, bestaat ons geweldige bedrijfje nu 10 jaar en dat moest gevierd worden. Paul, de directeur, wilde dat op een leuke manier doen en gaf een stel medewerkers de opdracht om wat te verzinnen. Dagjes keukenhof werden voorgesteld, waarop Paul antwoordde: "waarom doen we niet iets wat ECHT leuk is". Een trip naar Hawaï was iets te leuk, maar uiteindelijk is het Barcelona geworden.

[Diashow]

1234►

Vrijdag 3 oktober kregen alle medewerkers dus een vrije dag en verzamelden we samen met partners op Schiphol voor een te gek weekendje Barcelona. We hadden zelfs een privévliegtuig. Het was echt heel tof. Er was één georganiseerde excursie, maar verder was het voornamelijk lekker je gang gaan. 's Avonds hadden we lekker eten en we sliepen in een geweldig 4 sterren hotel, 100 meter van Placa de Catalunya, hartje centrum.

Barcelona is echt een geweldige stad. Het is nu de tweede keer dat we er geweest zijn, maar de eerste keer dat we echt zijn blijven overnachten. Check de foto's.

Het was echt enorm leuk. Ik had van tevoren een lijst met adressen van overnachtingsplaatsen uitgeprint en we keken per dag waar we die avond zouden blijven. Lekker op de bonnefooi.

Duitsland is echt geweldig. De mensen zijn aardig, de straten zijn schoon en de natuur is prachtig. De dorpjes zijn echt zo typisch gezellig. Huisjes met rode en gele muren, ambachtelijke winkeltjes en natuurlijk mooi weer, lekkere bratwurst, lekker ijs en gezelligheid.

En dan is daar natuurlijk daar nog de geweldige AUTOBAHN :) Waar anders kun je nog met ongelimiteerde snelheid scheuren zonder risico op een boete? Waar anders denk je met je 180 km/u king of the road te zijn om vervolgens volkomen te worden afgebluft middels autobahn-etiquette in haar puurste vorm; flitsende koplampen van een dikke BMW of Mercedes in je achteruitkijkspiegel. Ingehaald alsof je zelf achteruit rijdt. Aan. De. Kant.

Onze tocht ging van Wurzburg, via Rothenberg o.d. Tauber naar Augsburg, Fussen, via Oostenrijk naar Garmisch en uiteindelijk weer terug naar Tauberbishopsheim en Zoetermeer. We maakten op zondag nog een korte gezellige familiestop in Montfort.

De Romantische Strasse is een echte aanrader!

Ik heb eigenlijk alleen maar foto's gemaakt met mijn Panasonic TZ5. Echt een heerlijk cameraatje die werkelijk fan-tas-tische filmpjes maakt (het ielige geluid is een acceptabel minpuntje). Hierboven wat fotootjes.

Niemand heeft last gekregen van hoogteziekte en er was slechts 1 valpartij, waarvan de bult al na 1 dag weg was.

Met 42% van de bevolking die onder de armoedegrens leeft, is Nepal een van de armste landen ter wereld. Ik ben in Indonesie, Pakistan, Brazilie, Thailand en Roemenie geweest, maar Nepal spant tot nu toe bij mij de kroon wat betreft armoede. De miljoenenhoofstad Kathmandu, heeft slechts 3 uur per dag elektriciteit en de straten zijn bezaaid met vuil en stof, koeien lopen vrij rond en straatverlichting is afwezig (tenzij je het afbrandend vuil daartoe wilt rekenen). De kennis van hygiëne lijkt compleet afwezig. In dezelfde rivier waar de resten van afgebrande lijken worden gedumpt, zit een paar meter verderop iemand zijn potten en pannen af te wassen en zitten anderen te graaien naar resten van sieraden of andere verkoopbaar materiaal.

Te midden van al die armoede is de kerk een stralend licht van hoop. Het kindertehuis is een oase van vrijheid, vreugde en liefde en momenteel zijn er al meer dan 1 miljoen christenen in Nepal. Sinds dit jaar is Kerstfeest zelfs uitgeroepen tot een nationaal feest! Een enorm wonder als je bedenkt dat er 50 jaar geleden nog geen 100 christenen waren. Maar het is ook niet vreemd. Met zijn 330 miljoen goden is het hinduisme (de hoofdreligie van Nepal) werkelijk een religie gedreven door angst en duisternis. Mensen leven zonder hoop en zijn afgescheiden van elkaar door het kastensysteem. Mensen snakken naar de waarheid van het Evangelie.

Een uitgebreid verslag zal nog volgen voor Nieuw Leven magazine. Binnenkort post ik ook wat meer pitoreske foto’s.

's ochtends om 5.45 op Schiphol..

Rond 9.30 waren we in hartje Barcelona.

Natuurlijk mocht de klassieke Starbucks foto niet vergeten worden..

Rachèl aan de warme choco...

In de kabelbaan de berg Tibidabo op..

Het was een bewolkte dag, maar om Barcelona aan je voeten te hebben, blijft indrukwekkend.

In het blauwe trammetje weer de berg af. Op naar Sagrada Familia.

Het meest bizarre gebouw dat ik ooit in mijn leven heb gezien.

Door de belichting in te stellen op een donker gedeelte en daarna op deze ramen te richten, kreeg ik dit leuke effect.

Aan de ene kant heel strak, aan de andere kant enorm grillig.

Uitzicht op Barcelonetta

Dat zijn nog eens goede bekers ijsthee.

Rachèl helemaal in haar sas met haar eigen theepotje

De Tapas-bar was erg gezellig. Rachèl bracht me de kunst van het langzaam eten bij. Ik had nog nooit zo lang over zo weinig eten gedaan, maar het eten smaakt inderdaad een stuk beter zo :)

Na de Tapas-bar was het weer richting het vliegveld, richting good ol' Amsterdam. Spanje kan weer afgestreept worden ;)